THE CAPTIVE

Regie: Atom Egoyan | Met: Ryan Reynolds, Mireille Enos, Rosario Dawson … | Genre: Thriller
3,5-ster

Het is duidelijk wat regisseur Atom Egoyan dreef tot het maken van de kidnappingsthriller The Captive: namelijk de research die hij deed voor zijn andere nieuwe prent, Devil’s Knot, waarin de geheimen rond de onuitspreekbare misdaden tegen drie kinderen in Arkansas dieper reiken dan men dacht. Daar waar Egoyan zich met Devil’s Knot aan de (waargebeurde) feiten hield, laat hij voor The Captive zijn zieke verbeelding de vrije loop. Hoewel Egoyan alweer geen feilloze film aflevert, zit er genoeg sfeer en spanning in deze thriller om het publiek ten alle tijde aan het scherm gekluisterd te houden.

Wanneer vader Matthew (Ryan Reynolds) zijn jonge dochter even alleen achterlaat in de auto, verdwijnt ze spoorloos. Moeder Tina (Mireille Enos) draait door en houdt haar man volledig verantwoordelijk voor diens “nalatigheid”. Het politieonderzoek, onder leiding van Rosario Dawson, lijkt na acht jaar eindelijk wat vooruitgang te boeken, maar daar heeft de dader rekening mee gehouden. Met zijn niet-chronologische montage strooit Egoyan zoveel mogelijk verwarring, wat leuk puzzelwerk oplevert voor de liefhebbers, maar wat hij daarmee werkelijk tracht te doen is enkele plotgaten verbergen. Geen paniek, een beetje vergevingsgezindheid kan hier al wonderen doen.

Het grote verschil met recente soortgenoten als het uitstekende Prisoners van Denis Villeneuve, is dat The Captive niet draait rond wie de dader is. Egoyan plakt er van in de eerste scène reeds een gezicht op, waardoor hij de focus onder andere verlegt op welke spelletjes de schurk uithaalt met de ouders van zijn slachtoffer. Het levert bij momenten beklijvende cinema op – mede dankzij de ijskoude locaties en de prima soundtrack van Mychael Danna. Toch valt Egoyan meer dan eens door de mand, bijvoorbeeld wanneer hij de spanning in actie omzet. Op zulke momenten kan je niet anders dan vaststellen dat wanneer de David Finchers van deze planeet aan het roer hadden gestaan, we een nog beter uitgewerkt plaatje hadden gekregen.

st-vincent-film-murray

ST. VINCENT

Regie: Theodore Melfi | Met: Bill Murray, Melissa McCarthy, Naomi Watts… | Genre: Komedie
4-ster

In een ideale wereld zou elk kind recht moeten hebben op een mentor als Bill Murray, maar dan liefst niet wanneer hij iemand als Vietnamveteraan Vincent vertolkt. Rondhangen met Vincent is namelijk precies wat de jonge Oliver (Jaeden Lieberher) in de problemen brengt op school en daarbuiten. Oliver en zijn alleenstaande moeder (Melissa McCarthy) zijn net naast de cynische dronkaard komen wonen wanneer Vincent – die ook nog eens tot over zijn oren in de schulden zit – zich ongewild begint te ontfermen over de jongen. De voor de hand liggende vriendschap die daaruit ontstaat brengt ons echter onverwacht naar een bevredigende finale.

Wedden op paarden, weinig opmonterende levenslessen en soireetjes aan de toog van een bruin café: dat is wat Vincent voor zijn jonge metgezel in petto heeft. Reken daar nog bij dat de twee af en toe gezelschap krijgen van een Russische prostituee (Naomi Watts) die Vincents kind draagt en je kan je allicht voorstellen hoe Olivers omgeving reageert wanneer ze ontdekken hoe hij zijn dagen vult.

Schrijver-regisseur Theodore Melfi schildert zijn verhaal op een luchtige manier op het doek, waardoor men St.Vincent al snel als een zoveelste indiekomedie zou kunnen beschouwen waarin twee onwaarschijnlijke compagnons elkaar aanvullen. Maar Murray’s personage is complexer dan dat en zijn motieven blijken uiteindelijk nog niet zo gek. Bovendien krijgt Murray nog eens de kans om ook fysiek uit de bol te gaan. Het maakt van deze film een prima toevoeging aan een door mediocriteit verzadigd genre. Zoals Vincent het zelf verwoordt: “You don’t know a damn thing about me.” Aan de kleine Oliver om daar verandering in te brengen. Een echte crowdpleaser.

JUDGE, THE

THE JUDGE

Regie: David Dobkin | Met: Robert Downey Jr, Robert Duvall, Vincent D’Onofrio, Vera Fermiga… | Genre: Drama
3,5-ster

The Judge had de zoveelste film kunnen worden over een gladde stadsjongen die terugkeert naar zijn landelijke roots om er opnieuw één te worden met de omgeving, maar door de toevoeging van enkele leuke wendingen krijgen we meer dan dat. Niet dat Wedding Crashers-regisseur David Dobkin hier vernieuwende dingen op tafel gooit, of dat Robert Downey Jr. zich voor zijn rol van arrogante advocaat heruitvond, maar door verder te bouwen op een bekende succesformule en alles in een strak en gepolijst omhulsel te gieten, bereikt het tweetal meer dan verwacht.

Hank Palmer (Downey Jr.) vangt als hot shot advocaat net een rechtzaak aan wanneer hij verneemt dat zijn moeder aan een hartaanval is overleden. Halsoverkop vertrekt hij vanuit Chicago naar zijn vroegere thuisbasis Carlinville; een plek die hij reeds lang geleden achter zich liet. De relatie met zijn familie is niet bepaald warmhartig; vooral met vader Joseph (Robert Duvall) dreigen de gemoederen al eens overhit te raken. Joseph is een gerespecteerde rechter wiens geheugen hem de laatste tijd geregeld in de steek laat. Het eerste half uur krijgen we de klassieke elementen naar het hoofd gesmeten: de koude verwelkoming, de ontmoeting met Henry’s oude vlam en de negatieve opmerkingen over zijn afwezigheid gedurende al die jaren. Maar dan, out of the blue, voegen de schrijvers een element toe dat de kijklust bevordert: vader Joseph wordt er namelijk van verdacht een dodelijke aanrijding te hebben veroorzaakt. Heeft zijn ouderdom er iets meer te maken? Of is er meer aan de hand? De rechter dreigt voor het eerst zelf berecht worden, dus kan hij een topadvocaat als zijn zoon Henry goed gebruiken.

De verbale oorlog tussen Downey Jr. en Duvall levert meer dan eens vuurwerk op, en ook de overige acteurs leveren meer dan overtuigend werk. Kleine maar cruciale rollen zijn weggelegd voor onder andere Billy Bob Thornton, Dax Shepard en Grace Zabriskie; rollen die in de handen van minder begaafde acteurs meteen in de vergetelheid zouden raken. Zowat alle leden van de Palmer-clan krijgen bovendien een uitgebreid achtergrondverhaal, wat de band met het publiek alleen maar sterker maakt. Films als The Judge zijn er genoeg, maar ze worden zelden nog op dit niveau gebracht.