THE WAILING

Regie: Hong-jin Na | Met: Jun Kunimura, Woo-hee Chun, Do Won Kwak,… | Genre: Thriller
4-ster

Met The Wailing is de Zuid-Koreaanse thriller weer helemaal op de kaart gezet. Het was al even geleden dat een genrefilm zo’n effectieve kopstoot uitdeelde. Opgebouwd als een soort whodunit meets zombieflick, weet regisseur Hong-jin Na (Chaser, The Yellow Sea) de clichés niet alleen grotendeels te omzeilen, hij weet ze ook – wanneer hij ze dan toch gebruikt – zo spitsvondig in de narratief te verwerken dat je het hem met enorm veel plezier vergeeft. Nochtans lijkt de film (die toch een dikke tweeënhalf uur duurt) wat traag op gang te komen. Je voelt wel dat het niet “gewoon dat” kan zijn, maar dat lokt te weinig interesse om al van meet af aan geïnvesteerd te raken. Het is pas wanneer enkele mysterieuze personages hun intrede doen, dat de sfeer van een alledaagse spoken- of detectivefilm begint weg te vallen. Het acteerwerk van de Japanse vreemdeling (Jun Kunimura, gekend uit o.a. Kill Bill en Why Don’t You Play in Hell?), de vrouw-zonder-naam (Woo-hee Chun) en de sjamaan (Jung-min Hwang) is danig intrigerend dat het moeilijk is je los te rukken van hun personages. Combineer dat met de desolate landschappen rondom het dorpje Goksung, en voor je het weet ben je ondergedompeld in de raadselachtige sfeer van The Wailing.

Het verhaal is eigenlijk vrij rechtlijnig: een kleine gemeenschap krijgt, na de aankomst van een buitenstaander, opeens te maken met een bizarre, onverklaarbare plaag. Anders zo brave burgers vermoorden elkaar zonder duidelijke reden en lijken dat telkens in bezeten toestand te doen. Of gaat het toch eerder om wederopstandingen? Volgens de nogal knullige politieagent zijn het gewoon mensen die verkeerde paddenstoelen gegeten hebben en op hol geslagen zijn. Maar wanneer zijn dochter gelijkaardige symptomen begint te vertonen en hij met andere vreemde voorvallen geconfronteerd wordt tijdens zijn dienst, gaat hij toch op onderzoek uit. Dat gaat niet al te vlot en emotie neemt verstand over nadat de toestand van zijn dochter zienderogen verergert. Als oma dan nog een sjamaan laat komen om een exorcisme op zijn dochter uit te voeren, slaan bij ons hoofdpersonage de stoppen door. Wat volgt is een ongelooflijk intense opbouw die probleemloos reikt tot aan de climax van de film, waarin niets meer is wat het lijkt.

The Wailing mag enkele van de meest heftige sequenties van het jaar op zijn conto schrijven. Het uitdrijvingsritueel spat als een waanzinnig spektakel het scherm af en de verlammende ontknoping doet mijn nek- en armharen nog steeds rijzen. Wie nog eens goed wil griezelen en de ongeïnspireerde mainstream klucht zo stilaan écht beu begint te geraken, mag deze uitzinnige prent alvast noteren voor de nakende – laten we het even paganistisch houden – Samhain. Perfect in combinatie met The Witch.

soy-nero

SNOWDEN

Regie: Oliver Stone | Met: Joseph Gordon-Levitt, Shailene Woodley, Nicolas Cage,… | Genre: Biopic
3,5-ster

Oliver Stone blijft een doorn in het oog van Amerika’s Morele Meerderheid en hun conservatieve achterban. Hij weet een Hollywoodiaanse aanpak te combineren met telkens weer controversiële thema’s (voor menig Amerikaan althans) en slaagt daar al jaren wonderwel in. Vooral zijn sympathie voor socialistische presidenten in Latijns-Amerika (Morales, Chávez, Castro) wekt ergernis, maar nu hij ook full-on de kant heeft gekozen van “landverrader” Edward Snowden krijgt hij vanuit vele hoeken weer de wind van voren. Na docu’s als Comandante, Looking for Fidel, South of the Border, Castro in Winter, Mi amigo Chávez en de docuserie The Untold History of the United States, krijgen we in Snowden een meer entertainende aanpak. Het resultaat is niet altijd even geslaagd (Stones hoogdagen (1985-1995) werden nooit meer echt geëvenaard), maar de intenties zijn juist en dat maakt dat je de pogingen tot nuance makkelijk zelf bij kleurt. Als je geen hysterische yankie bent tenminste.

In Snowden probeert Stone het verhaal van Edward Snowden te vertellen zonder te veel pathos, maar eerder met oog op een – nogal lauwe – spanningsboog. Er is plaats voor wat romantiek, voor wat humor en voor wat agitatie, zonder er ooit echt in uit te blinken. We zien Snowden falen in zijn militaire dienst, beginnen voor de CIA en uiteindelijk – als private consultant – werken voor de NSA. Zijn vaderlandse trots en conservatieve overtuigingen (beïnvloed door Ayn Rand en Henry Thoreau; wat een gruwelijke juxtapositie is voor iedereen die een beetje vertrouwd is met beide figuren) worden langzaam maar zeker zachter door zijn links-liberale vriendin en zijn eigen ervaringen met Vadertje Staat. Wat nadien gebeurt, konden we allen volgen in de media en in de docu Citizenfour. Deze laatste docu is trouwens ook de rode lijn doorheen Stones film, waardoor Snowden misschien wel de eerste biopic is die zo snel na de feiten al verhaalt òver die feiten. Dat creëert enerzijds een zeer interessante benadering (Stone heeft een verrassing in petto), maar anderzijds lijkt het ook een soort heroïsme te cultiveren dat – gegeven de onbekendheid van Snowdens toekomst – misschien toch wat prematuur is… Een beetje zoals Obama de Nobelprijs voor de Vrede geven nog voor hij er één jaar van zijn ambtstermijn had opzitten. Dat comité zou nu beter Shadow World eens bekijken en zich in schaamte terugtrekken.

Al bij al is Snowden een onderhouden en entertainende film. Het gebruikte materiaal dat dienst deed voor veel van de achtergrondinfo in de film, was – net als bij The Fifth Estate – afkomstig van Luke Harding, schrijver van o.a. “The Snowden Files” en “WikiLeaks: Inside Julian Assange’s War on Secrecy”. Harding, die niet bepaald geliefd is bij Snowdens vertrouweling Glenn Greenwald en evenmin bij Julian Assange, schrijft eerder op sensatiebeluste dan op onderzoeksjournalistieke wijze. Laat dat een waarschuwing wezen bij het bekijken van deze prent. Maar iets zegt mij dat Snowden en Stone het beter met elkaar kunnen vinden dan Assange en Condon (de regisseur van The Fifth Estate).

soy-nero

RAVING IRAN

Regie: Sue Meures | Met: Arash Shadram, Anoosh Rakizade,… | Genre: Docu
3-ster

Een documentaire over onderdrukking en illegale raves, je zou denken dat het moeilijk mis kan gaan. En toch… Hoewel deze docu het schrijnende verhaal vertelt van Anoosh en Arash, aka. Blade & Beard, twee Iraanse twintigers en deep house/techno DJ’s, lijkt dat verhaal vooral een aaneenschakeling van relatief saaie momentopnames te zijn. Dat dat in nogal schril contrast staat met hun dagelijkse realiteit, met de moeilijkheden die de filmploeg heeft ondervonden in het opnemen van de docu en met hun geïnspireerde sound gekenmerkt door de traditionele, pompende technobeat, moge duidelijk zijn. Om nog maar te zwijgen van het contrast met hun fantastische set tijdens de afterparty in de Gentse Decadance.

Natuurlijk zitten er wel enkele confronterende scènes in: het gesprek met de ambtenaren van de zedendienst om hen – als band – te laten registreren, de wanhopige tocht in het zoeken naar een printshop voor hun album en posters, de gruwelijk conservatieve ideeën die vast gemetseld zijn in het repressieve Iraanse regime,… In een politiestaat krijg je niettemin altijd een enorme voedingsbodem voor dissidentie; dat men er nog steeds van overtuigd is dat de menselijke wil tot vrijheid kan onderdrukt worden, is ronduit deprimerend. Want drank en drugs, raves en metal, seks en holebiseksualiteit zijn – uiteraard – niet afwezig in Iran. Al gaat het consumeren daarvan vaak ten koste van een zware prijs. Wanneer het Anoosh en Arash lukt om geprogrammeerd te worden op het Lethargy Festival in Zürich, zetten ze alles op alles om er te geraken. Dat dit betekent dat ze mogelijk hun ouders, partner en vrienden nooit meer terug zien, is de prijs die ze moeten betalen.

Sinds twee jaar trekken beide heren Europa rond, van de club scenes van Ibiza tot Berlijn. De docu voorziet een melancholische, bijna duistere achtergrond bij de muziek die ze maken. Wie houdt van hun muziek, mag dit portret niet missen. Wil je daarentegen een op zichzelf staande prent zien, schiet Raving Iran toch wat te kort…