Beweren dat ONE MAN’S LOSS een diep gelaagde en genuanceerde kortfilm is, is onzin. Wat we van deze 7-minuten durende fabel wel mogen verwachten? Een verdomd knap geschoten, feilloos gemonteerd stukje entertainment over het lot, karma en een paar schoenen van 500 dollar.

ONE MAN’S LOSS is een schoolvoorbeeld van wat een internet-kortfilm moet zijn: kort, luchtig, visueel uitstekend en een verhaal dat iedereen aanspreekt. Gooi daarbij nog een drietal acteurs die weten waar ze mee bezig zijn en we kunnen spreken van een geslaagd werk.

Regisseur Philip Sansom en DP Ross McLennan maken perfect gebruik van het magic hour en overladen hun film met een gouden zonnegloed. Het oogt inderdaad magisch.

Ok, je ziet de twist van ver aankomen, maar het werkt wel. Het bewijs dat kortfilms niet altijd serieus en diep rakend hoeven te zijn om hoge ogen te gooien. ONE MAN’S LOSS opent met Summer in The City van ‘The Lovin’ Spoonful’, meteen de eerste indicator voor een handvol onbezorgde minuten kijkplezier.