best-of-2013late_quartet-review

Regie: Yaron Zilberman / Met: Catherine Keener, Philip Seymour Hoffman, Christopher Walken, Marc Ivanir, Imogen Poots… /  Genre: Drama – Muziek / Land: VS / Duur: 105 min.

If all time is eternally present, all time is unredeemable. Peter Mitchell, A LATE QUARTET

“The Fugue”, een New Yorks strijkkwartet, staat voor een moeilijke periode. Bij de aanvang van hun 26ste verjaardag krijgt Peter (Christopher Walken), hun cellospeler, te horen dat hij aan de ziekte van Parkinson lijdt. Het nieuws slaat in als een bom en verstoort hun vertrouwde manier van werken. Het brengt niet alleen professionele moeilijkheden met zich mee, want ook enkele pijnlijke, persoonlijke problemen worden blootgelegd bij ieder van hen. Daniel (Mark Ivanir), de eerste violist, vindt dat Peter moet blijven spelen zo lang hij kan, terwijl tweede violist Robert (Philip Seymour Hofman) zijn verlangens om Daniels’ plaats over te nemen niet onder stoelen of banken schuift en een rolverschuiving voorstelt. Dit tot grote ergernis van Juliette (Catherine Keener), het vierde lid en tevens Robert’s partner. De spanningen lopen op, zeker wanneer Alexandra (Imogen Poots), Robert en Juliette’s dochter, haar liefde voor een onverwacht figuur niet kan geheim houden. Het eens zo complementaire viertal verkeert in een zware crisis en de ooit opgekropte emoties komen er plots allemaal uit.

A LATE QUARTET is een klein, maar schitterend pareltje van docu-filmmaker Yaron Zilberman in ware Woody Allen-stijl. De film geeft ons aanvankelijk een interessante en realistische kijk op hoe professionele muzikanten tewerk gaan. We zien hoe ze repeteren en hoe ze hun individuele talent samenbrengen om tot één gedisciplineerde stem te komen. Elke oprechte muziekliefhebber zal ongetwijfeld overtuigd zijn door de muziekscènes, ze ogen verdomd echt.

Dat is natuurlijk vooral te danken aan het getalenteerde groepje acteurs dat hier is samengebracht. Walken speelt de oudste van de groep en tevens de meest wijze. Het is een plezier om hem in zo’n rustige, atypische rol terug te zien. Zijn personage doet er ons aan herinneren dat Walken meer in zijn mars heeft dan een karikatuur van zichzelf spelen. Hoffman en Keener, die elkaar na samenspel in CAPOTE en SYNECDOCHE, NEW YORK door en door kennen, zijn overtuigender dan ooit als het koppel waar de vonk lang is verdwenen. Nieuwkomer Marc Ivanir moet niet onderdoen en vervolledigt het kwartet als de perfectionistische en zelfverzekerde Daniel, de jongste en meest getalenteerde van de groep. Ook Imogen Poots, die de dochter van Keener en Hoffman speelt, levert knap, emotioneel werk af.

De melodramatische momenten uit hun persoonlijke leven worden afgewisseld met gedetailleerde repetitiescènes en ook daar schitteren de acteurs door over te komen als echte muzikanten. “The Fugue” bereidt Beethoven’s Opus 131 voor om op hun nieuwste tournee te spelen. Peter ziet in dit stuk de ideale manier om zijn carrière af te sluiten en zo geschiedt het ook, zij het wel op een overwachte, diep rakende manier.

Regisseur Yaron Zilberman (die hier zijn langspeeldebuut maakt) verwacht niet dat zijn publiek een klassieke muziekopleiding heeft genoten om zijn film te appreciëren. De innerlijke emoties van de personages wegen uiteindelijk zwaarder door dan het muzikale aspect, al zijn er enkele links te leggen tussen de twee. Het absolute hoogtepunt is echter het acteerwerk. Van klasbakken als Keener en Hoffman wisten we natuurlijk al langer dat ze alles aankunnen, maar in A LATE QUARTET is het Christopher Walken die met de pluimen gaat lopen, ondanks zijn kleinere rol binnen het viertal. Zijn subtiele, genuanceerde vertoning is een masterclass in het acteren.

4-ster

______________________________________________________________