Regie: Michael Haneke / Met: Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva, Isabelle Huppert … / Genre: Drama  / Land: VS – VK / Duur: 127 min. /

“Ça ira de mal en pis. Ça durera et un jour ça sera fini.” Georges, AMOUR

Toen ik op een namiddag AMOUR ging bekijken, was het kleine bioscoopzaaltje zo goed als leeg. Pas een kwartier nadat de film afgelopen was, slaagde ik erin mijn ogen af te wenden van het intussen weer witte en nietszeggende scherm. Ik durfde de zaal niet te verlaten, omdat ik wist dat ik, zodra ik de deur uit was, gedwongen zou worden om te gaan met wat ik zonet had gezien. Geruisloos, en met de moed in de schoenen, stond ik recht. De vrieskou beet in mijn natte wangen.

Georges en Anne zijn kwieke tachtigers die in hun woning te Parijs genieten van hun oude dag. Maar wanneer Anne een beroerte krijgt, wordt hun relatie op de proef gesteld. AMOUR is een portret van een koppel dat worstelt met de onvoorwaardelijkheid van hun liefde voor elkaar. Langzaam maar zeker komt één van de pijnlijkste vragen die je jezelf kan stellen naar boven: hoe ver reikt je liefde echt? AMOUR is dus ook een verhaal over grenzen. Niet alleen van liefde, maar van het leven – want wanneer noem je dat ‘leven’? Op een verbluffende manier zet Emmanuelle Riva haar rol als Anne neer, die steeds verder wegzakt in de eeuwige slaap. Haar transformatie van waardige, zelfs elegante, hoogbejaarde vrouw tot de hulpeloze schim die wanhopig seniele wartaal uitslaat maakt de kijker met de grond gelijk. Ook Trintignant beweegt je tot tranen met zijn rol als Georges, de echtgenoot die zijn vrouw ziet verdwijnen in de zwarte diepte tot alles wat hij zag in haar als zand door zijn vingers glipt. Het realisme valt bijna niet te verdragen en laat je sprakeloos achter.

De sobere stijl waarin dat alles gebeurt, maakt van AMOUR een onvoorstelbaar ontroerend maar ook emotioneel loodzwaar verhaal. Het is een film die tot zijn naakte essentie is ontbloot: stilstaande shots, geruisloze scènes, ze dragen allen bij tot het hartverscheurende besef dat het huis van Anne en Georges leegloopt. Het leven trekt zich als het ware terug uit de plek waar ze al die jaren samen hebben doorgebracht. De film speelt zich op één beginscène na volledig af in dat huis, waardoor je samen met Georges opgesloten wordt, geketend aan het bed van zijn geliefde die hij geen moment veilig alleen kan laten. Bijzonder mooi is vooral hoe men de muziek integreert in de film: er is enkel muziek te horen afkomstig van de piano in het huis (in geleerde termen: diëgetisch geluid, nl. geluid dat voor zowel kijker als personage hoorbaar is). Die aanpak voegt nog meer toe aan de haast tastbare echtheid van de film.

In al zijn hartverscheurende eenvoud vormt AMOUR een stil meesterwerk dat door merg en been snijdt. Eens je gezien hebt hoe ver de liefde werkelijk kan gaan, laat het je nooit meer los.

4-ster