121 min.
Regie: Fernando Meirelles
Met: Julianne Moore, Mark Ruffalo, Gael Garcia Bernal, Danny Glover…
Gebasseerd op de novel ‘Blindness’ van José Saramago
Genre: Psychologisch drama / Thriller

” The only thing more terrifying than blindness is being the only one who can see. ” -Doctor’s wife, BLINDNESS

Zo nu en dan gaat er een film aan je voorbij waarvan je achteraf niet begrijpt hoe het kon dat er niemand je heeft gedwongen er de tijd voor te nemen. Fernando Meirelles’ BLINDNESS uit 2008 is zo’n bijna-verloren-gegaan meesterwerkje.

De film werd destijds lauw onthaald op het festival van Cannes, ondanks hoge verwachtingen. Na CITY OF GOD en THE CONSTANT GARDENER waren alle ogen op regisseur Meirelles gericht, maar in deze prent over een blind makende epidemie kon blijkbaar niet iedereen het goede zien.

Onbegrijpelijk, denkt ondergetekende, want dit is wel degelijk een zeer sterke film.
Julliane Moore en Mark Ruffalo zijn op hun best als koppel waarbij het ‘vuur’ al even verdwenen lijkt te zijn. Al snel wordt duidelijk dat Ruffalo, samen met tientallen anderen, besmet is geraakt met een onbekende ziekte, door de overheid bestempeld als “The White Sickness”. Het koppel wordt samen met de andere slachtoffers in quarentaine geplaatst, waar ze compleet aan hun lot worden overgelaten. Ze moeten zien te wennen aan de blindheid terwijl ze zelf instaan voor de voedselrantsoenering. Wanneer er verschillende kampen ontstaan lopen de spanningen op. Beetje bij beetje komt het ware instinct van de mensheid naar boven en ontaardt de situatie in complete chaos. Vraag is wat het personage van Moore, die angstvallig geheimhoudt dat ze de enige is die haar zicht niet verloor, aan de situatie kan doen.

Velen verwijten deze film diepgang te missen, iets waar ik het niet mee eens ben. Ok, naar de origine van de “White Sickness” hoef je alvast niet te zoeken en er wordt ook niet voluit ingegaan op de achtergrond van de personages (ze krijgen zelfs geen naam), maar volgens mij hoeft dat in dit geval ook helemaal niet. Deze prent kan makkelijk misvat worden als zijnde een doordeweekse “outbreak-film”. Dat is BLINDNESS echter niet. Het gaat over wat er diep in de mens verscholen zit en hoe dat naar boven komt in deze ongewone omstandigheden. De epidemie kan gerust metaforisch worden opgenomen, waardoor sommigen de diepgang op de foute plaatsen zoeken. Waar iedereen het over eens is, is dat je over stalen zenuwen moet beschikken om door enkele van de spannende scènes te geraken. Reken daarbij de prachtige cinematografie, waarvoor Mireilles bekend staat, en de bijzondere gemoedswisselingen doorheen de film en dat maakt dat dit een grafisch pareltje is geworden dat de kijker op de koop toe opzadelt met zeer uiteenlopende emoties.

Moore en Ruffalo, die twee jaar later in THE KIDS ARE ALLRIGHT opnieuw (in luchtigere omstandigheden) samen op het toneel verschenen, weten te overtuigen met hun prestatie, al zou je je vragen kunnen stellen bij enkele gebeurtenissen binnen hun relatie. Verder zien we een ijzingwekkende prestatie van Gael Garcia Bernal, die het slechtste van de mens op een angstaanjagend realistische manier naar boven brengt. Ook Danny Glover is sterk, terwijl hij ook de verteller van dienst is.

Alles bij elkaar een aanrader van jewelste.

4-ster