Regie: Neil Jordan / Met: Saoirse Ronan, Gemma Arterton, Sam Riley … / Genre: Fantasie – Drama – Horror / Land: VS – VK – Ierland / Duur: 118 min. / Releasedatum: 28 augustus 2013

“Eternal life will only come to those who are prepared to die” – Darvell, BYZANTIUM

In 1984 bracht regisseur Neil Jordan ons THE COMPANY OF WOLVES en een decennium later herbedacht hij het vampiergenre met INTERVIEW WITH THE VAMPIRE. Zijn nieuwste, gothische offer zal die-hard vampierfans mogelijk tegen de schenen stampen, want wie het plasma van het scherm wil zien druppen is er aan voor de moeite. De film opent nochtans met een heuse onthoofdingsscène, maar zulk bloedvergiet is eerder uitzondering dan regel in BYZANTIUM, en dat is geen slechte zaak. Jordan tracht – misschien iets te hard – om alle genreclichés te ontwijken en gaat zelfs zo ver dat hij de bekende Draculatanden vervangt door scherpe, groeiende duimnagels, waarmee de bloedzuigers hun slachtoffers openreten. De wereld die hier werd opgebouwd verdient een applausje, de fotografie een staande ovasie, maar er zijn te veel nutteloze momenten in deze prent die het voor mij onmogelijk maken om er werkelijk van te houden.

Saoirse Ronan speelt vampier Eleanor Webb, een zestien jaar ogend meisje dat haar dagen rondzwervend doorbrengt. Haar gedachten zijn elders. Ze kijkt terug op de laatste tweehonderd jaar, waarin ze samen met “haar zus”, Clara (Gemma Arterton), op de vlucht is geweest – en nog steeds is – voor enkele diep verontwaardigde, mannelijke vampieren. Clara was ooit de aanleiding van hun haat. Het duo belandt in een perfect uitgekozen, Brits kuststadje, waar de sexy Clara – die zich prostitueert om geld in het laadje te brengen – al gauw haar talent uitspeelt en een zielige klant gewillig het gasthuis van zijn moeder laat ombouwen tot een bordeel, onder de naam uit de titel.

In de tussentijd valt haar meer timide metgezel voor een jonge leukemiepatiënt (Caleb Landry Jones). Hij blijkt volledig haar type te zijn: iemand op de rand van de dood, waaraan ze haar hart kan luchten en uiteindelijk kan leegzuigen voor het zijne het begeeft.

De flashbacks naar de 19e eeuw zijn leuk geïntegreerd en vormen zeker een meerwaarde voor de wereld die Jordan tracht op te bouwen. De “easter eggs” die er in verborgen zijn, liggen er net niet té vingerdik op, dus zelfs die zijn nog te smaken. We krijgen mysterieuze landkaarten, duistere grotten en bloederige watervallen voorgeschoteld en dat ziet er allemaal heel knap uit, maar het te veel aan subplots zorgt ervoor dat de hoofdbedoeling van deze film onduidelijk is. BYZANTIUM had perfect kunnen werken, had Jordan zich voornamelijk op de relatie tussen Eleonor en Clara gefocust.

De makers deden zo hard hun best om een anti-TWILIGHT film te maken, dat ze BYZANTIUM een ziel vergaten mee te geven. Aan stijl echter geen gebrek en wanneer Gemma Arterton in beeld is, vergeet je al gauw even wat er zich rondom afspeelt, maar over een geslaagd werk kunnen we amper spreken.

Hiermee moeten we het dit jaar doen, wat ‘bekijkbare’ films betreft binnen dit onsterfelijke genre.

2,5-ster