Regie: Michael Haneke / Met: Daniel Auteuil, Juliette Binoche, Maurice Bénichou Genre: Drama – Thriller /   Land: Frankrijk – Oostenrijk – Duistland – Italië – VS Duur: 117 min.

“Je n’ai rien à cacher.” Georges Laurent, CACHÉ

Michael Hanekes CACHÉ bezit een bodemloze intrige. De Laurents zijn een succesvolle familie. Vader Georges Laurent (Daniel Auteuil) is de presentator van een populair praatprogramma op de Franse televisie. Zijn vrouw, Anne (Juliette Binoche) werkt voor een prestigieuze uitgeverij van boeken en hun 12-jarige zoon, Pierrot (Lester Makedonsky), zit bij het zwemteam van zijn school. Hun ideale, bourgeoisie-leventje wordt echter grondig verstoord wanneer een mysterieuze video-opname van hun huis – gefilmd van aan de overkant van de straat – ingepakt aan hun voordeur belandt.

Al snel volgen meer video’s, bloederige kindertekeningen en anonieme telefoontjes waaruit af te leiden is dat de persoon die hierachter zit over intieme kennis bezit van Georges’ jeugd. Bij het gebrek aan enige fysieke bedreiging wil de politie niets ondernemen, tot grote frustratie van het gezin. George start daarop zijn eigen onderzoek, terwijl hij zijn jeugdgeheimen hardnekkig voor zichzelf probeert te houden. Anne wordt er wanhopig van. Aanvankelijk lijkt de link met David Lynch’s LOST HIGHWAY (waarin eveneens akelige videocassettes aan een verontrust koppel worden bezorgd), maar daar eindigt de vergelijking. Surrealisme of waanideeën hoef je niet te zoeken in CACHÉ, dit is bloedstollende, levensechte terreur, op z’n Hanekes.

De Duitse meester-filmmaker van o.a. FUNNY GAMES en recent nog AMOUR, weet onze aandacht van bij de lange openingsshot vast te grijpen en laat nadien niet meer los. Meer dan eens kijkt het publiek van op de eerst rij toe wanneer een nieuwe video-opname wordt afgespeeld. Het is pas wanneer het beeld plots op pauze wordt gezet en we Georges en Anne buiten beeld horen praten, dat we doorhebben dat we midden in de voyeuristische filmpjes zitten.

Deze constant wisselende gezichtspunten zijn dan ook het meest verontrustende aan deze psychologische film; het feit dat we als kijker nooit zeker zijn door wiens ogen we dit alles nu te zien krijgen.

Terwijl George zijn privé- en professioneel leven in duigen ziet vallen, komen zijn geheimen stilaan naar boven en bouwt Haneke schijnbaar naar een grote climax. En dan, plots, is daar die laatste, lange en ongelooflijk stille shot. Die krijgen we, net zoals vele andere shots, vanuit één statisch standpunt te zien. We zien een hele hoop mensen in beeld, waaronder een strategisch geplaatste vrouw, in de rechter onderhoek. Ze staat met haar rug naar het scherm, zodanig gepositioneerd dat ons oog meteen op haar valt. Wie haar echter te lang gadeslaat mist het meest cruciale element uit de film. Haneke titelde dit werk niet voor niets “CACHÉ”.

De Britse krant The Times plaatste de film op #1 in hun lijst van beste films van de “naughties”, terwijl Haneke destijds de prijs voor beste regie in de wacht sleepte in Cannes. Desondanks werd de film net iets te vaak afgebroken door het gebrek aan resolutie. Voor zij die zo denken is er maar één tip: kijk beter.

5-ster