Regie: Steve McQueen / Met: Michael Fassbender, Liam Cunningham, Rorry Mullen, Stuart Graham … / Genre: Drama – Biografie / Land: VK – Ierland / Duur: 96 min.

“I have my belief, and in all its simplicity that is the most powerful thing.” – Bobby Sands, HUNGER

Steve McQueen’s dynamische en overdonderende kroniek over de hongerstaking van de IRA-gevangenen tijdens “The Troubles” in 1981 is een compromisloos portret van een man die bereid is te sterven voor zijn doelen. De mix van krachtig realisme en abstracte beelden maakt van HUNGER niet bepaald een aangename kijkervaring, maar wel ééntje die de moeite waard is en lang zal nazinderen. Het is zonder twijfel één van de hardste films ooit gemaakt – een ware uithoudingstest – maar dat neemt niet weg dat dit een fantastische creatie is; kunstzinnig en in zekere zin wondermooi, maar ongelooflijk brutaal. HUNGER laat zijn sporen na.

We volgen IRA-lid Bobby Sands (Michael Fassbender) en zijn opgesloten kompanen doorheen verschillende fasen binnen de beruchte Maze gevangenis. Eerst was er het “blanket-protest”, waarbij de gedetineerden weigerden om gevangeniskledij te dragen en hun naakte lichamen met dekens omwikkelden. Vervolgens kwam het “no wash protest”, waarbij de gevangenen in hun eigen vuil leefden. Nadien kwam de hongerstaking.

Op de epische, 24 minuten durende passage in het midden van de film na, vind je weinig of geen dialoog terug in HUNGER. De beelden spreken voor zich. Regisseur McQueen speelt op de zintuigen en houdt zich asoluut niet in om de horror van de gevangenis in beeld te brengen. Feces bekleuren de muren en gevangenen worden poedelnaakt overslagen, maar het getuigt van grote klasse om de kijker nooit te dwingen om één kant van het verhaal te kiezen. Voor elke gevangene die mishandeld wordt, breekt een cipier emotioneel in twee.

HUNGER is een ontmoedigend, maar bijzonder krachtig werk. McQueen, een visuele kunstenaar die met deze film zijn regiedebuut maakte en meteen prijzen won in Cannes en Venetië, houdt zich minder bezig met de politieke kant van “The Troubles”, maar spitst zich vooral toe op de gedachte van het menselijk lichaam als stormram tegen politieke acties en de opoffering die iemand wil maken om zijn eer te verdedigen. Fassbender ging tot het uiterste voor zijn rol en zette zijn gezondheid op het spel om een geloofwaardige Bobby Sands neer te zetten. De film geeft je een emotionele afranseling, maar het is zo’n belangrijk stuk moderne cinema dat je er doorheen moet.

5-ster