Regie: Paolo Sorrentino / Met: Toni Servillo, Sabrina Ferilli, Carlo Buccirosso / Genre: Tragikomedie / Land: Italië – Fankrijk / Duur: 142 min. / Releasedatum: 25 september 2013 

“Our journey is entirely imaginary. That is its strength.”– Louis-Ferdinand Celine, LA GRANDE BELLEZZA

Paolo Sorrentino’s LA GRANDE BELLEZZA is een indrukwekkende tragikomedie over de beau monde van Rome in de traditie van Fellini’s LA DOLCE VITA en Antonioni’s LA NOTTE. De film valt alle zintuigen aan – liefst van al tegelijkertijd –  en slaagt erin om de aanzienlijke speeltijd van twee uur en twintig minuten voorbij te laten vliegen. Sensueel, uitdagend, surreëel, hilarisch én melancholisch, LA GRANDE BELLEZZA is het allemaal. Een film over het vullen van de leegte in het leven van de rijken.

Regisseur Paolo Sorrentino herenigde zich opnieuw met zijn favoriete hoofdrolspeler, de geweldige Toni Servillo. Hij speelt Jep Gambardella, een geliefd figuur in het chique Romeinse nachtleven. Om hem kort samen te vatten: elegant en gesofisticeerd, maar verzot op feestjes. Hij staat bekend om zijn journalistiek en om het schrijven van één veelbelovende roman in zijn twintiger jaren en verder niets meer. De meeste mensen kennen hem gewoon omdat hij zelf iedereen kent die “er toe doet”.

Op zijn 65ste verjaardag is hij een gelukkig man, klaar om zich terug te trekken uit het extravagante leventje dat hij leidde, tot een onverwachte gebeurtenis hem volledig van slag brengt. Een man staat aan de deur van zijn vrijgezellenflat en doet een onthulling die Jep tot in zijn diepste kern raakt. En zo begint zijn zoektocht naar de betekenis van alles wat hij liefhad en wat hij verkwist heeft.

Sorrentino houdt ervan om zijn camera rond te zwieren tussen talloze personages in  situaties die groter zijn dan het leven en ook in zijn nieuwste film laat hij hiervoor geen kans onbenut. Er werd gefilmd op honderdenéén locaties en Rome – hier bijna een personage op zich – is in lange tijd niet meer zo knap in beeld geweest.

Naast de hilarische en pijnlijke conversaties die Jep met zijn entourage voert en de rode draad doorheen het verhaal vormen, zit de film ook vol losse verhaallijnen. Het geeft Sorrentino de kans om een iets absurdere toer op te gaan en dat levert vaak ongelooflijk grappige situaties op; de kandidaat-paus die buiten kooktips niets zinnigs te vertellen heeft, de suïcidale zoon van één van Jeps vrienden, het Moeder Theresa-figuur die her en der wordt meegesleurd, het zijn er te veel om op te noemen.

De soundtrack is al even uiteenlopend: van het wondermooie “The Beatitudes” van Vladimir Martynov tot We No Speak Americano, het kan niet gekker, maar het maakt van deze film een uniek en uiterst gevarieerd werk.

Met LA GRANDE BELLEZZA positioneert Sorrentino zich dichter en dichter bij de Italiaanse grootmeesters uit de eerste paragraaf. Ondanks de artificialiteit en overdadige luxe die uitgebreid aan bod komen en er een visueel feest van maken, is dit ook emotioneel een krachtige film. Jeps definitie van schoonheid is veranderd aan het eind van zijn verhaal en misschien begint hij 40 jaar later alsnog te werken aan een opvolger van zijn enige boek. Dit is cinema op zijn best.

5-ster