Regie: Abdellatif Kechiche / Met: Adèle Exarchopoulos, Léa Seydoux…Genre: Drama – Romance  / Land: FR Duur: 179 min. / Releasedatum: 9 oktober 2013

“Pourquoi tu mens?”
-“Je ne mens pas.”
“Pourquoi tu pleures?”
-“Je ne pleure pas.” –
Emma & Adèle, LA VIE D’ADÈLE

LA VIE D’ADÈLE is een schoolvoorbeeld van anti-escapisten cinema waarbij  geduldige kijkers op een compromisloze ontdekkingsreis worden meegenomen en waarvan de gebeurtenissen zo echt lijken en zo diep weten te raken dat ze permanent op het netvlies worden gebrand. Deze studie over lesbische liefde overweldigt door zijn speelduur van 3 uur, maar door de onvergetelijke vertolking van nieuwkomer Adèle Exarchopoulous in de titelrol, had daar gerust nog een uur of 2 mogen bijkomen. De film bevat een zelden geziene explosie van plezier, verdriet, boosheid, lust en hoop en  deze emoties lopen hoog op. Een allesomvattend, tragisch portret van de moeizame weg naar volwassenheid van een jong meisje in de armen van een andere vrouw.

Hoe kom je te weten of er iets mist in je hart? Het is de vraag die de 15-jarige Adèle en haar klasgenoten aan het begin van de film gesteld krijgen tijdens een les over het boek, La Vie de Marianne, van Pierre de Marivaux. In de 3 uur die volgen probeert regisseur Abdellatif Kechiche die vraag te beantwoorden, terwijl Adèle na een mislukte relatie met een mannelijke medestudent valt voor de charmes van een iets oudere kunststudente, Emma (Léa Seydoux).

De welbesproken Adèle is gefascineerd door Emmas ruime en filosofische kijk op het leven en de twee beginnen een passionele relatie – mogelijk de passioneelste die ooit in beeld werd gebracht – maar wanneer de jaren verstrijken en de bekende problemen op hun relatie beginnen te wegen, loopt het fout. Niet dat je het niet ziet aankomen, integendeel, maar tegen de tijd dat de boel ontfploft heeft Kechiche zo’n geloofwaardige wereld uitgesneden dat het moeilijk is om niet compleet van slag te zijn.

Al sinds de première  in Cannes – waar de prent met de Gouden Palm naar huis ging – is er veel te doen geweest rond de seksscènes in deze film. Ze behoren dan ook tot de meest expliciete uit de niet-pornografische filmgeschiedenis, maar net door die schaamteloosheid  komen ze nooit gênant over. De intensiteit van hun fysieke band wordt op die manier duidelijk gemaakt, zodat het later des te hard aankomt wanneer de dingen verkeerd lopen. De eerste seksscène duurt langer dan eender welke andere, maar staat prima in verhouding met de 179 minuten die de film lang is.

In dat opzicht is seks dus niet het hoofdingrediënt van LA VIE D’ADÈLE. Regisseur Kechiche beeld de sensualiteit tussen zijn twee protagonisten af met dezelfde eerlijkheid en gevoel voor realisme als in andere scènes. Er is meer dan genoeg tegengewicht om dit geen erotische film te hoeven noemen.

Kechiche is minder bezorgd met de klassieke verhaalstructuur dan met de acteerprestaties die hij op het scherm wil krijgen. De opeenvolging van uitgebreide dialogen, zowel in als naast het bed, zijn dan ook feilloos neergeschreven en in beeld gebracht, al duurt het allemaal langer dan de meeste filmmakers zouden toelaten. Dit komt het realisme echter ten goede, want net door zijn tijd te nemen, weet Kechiche ons meer te betrekken.

Exarchopoulos, de jonge Française met Griekse roots, levert een stoutmoedige en uiterst geloofwaardige prestatie af als een jonge vrouw, gevangen tussen de uiteenlopende signalen die haar omringen. Ook Seydoux, met blauwgeverfd haar – zoals in het stripverhaal van Julie Maroh, waarop de film losjes gebaseerd is – belichaamt haar personage met overtuiging. Hun onvoorwaardelijke toewijding draagt het verhaal.

Een tijdloos en aangrijpend meesterwerk.

5-ster