Regie: Bernardo Bertolucci / Met: Marlon Brando, Maria Schneider, Jean-Pierre Léaud … / Genre: Drama / Land: FR – ITA / Duur: 136 min.

“Even if a husband lives 200 hundred fucking years, he’ll never discover his wife’s true nature. I may be able to understand the secrets of the universe, but… I’ll never understand the truth about you. Never.” – Paul, LAST TANGO IN PARIS

Door de hele heisa rond de expliciete scènes in LA VIE D’ADELE (dat wel eens dé film van het jaar zou kunnen zijn), greep deze schrijver terug naar een werk dat 41 jaar geleden gelijkaardige, bevangen reacties opleverde:  Bernardo Bertolucci’s bizarre melodrama, LAST TANGO IN PARIS. Door zijn openhartige kijk op seksualiteit en een fenomenale krachttoer van Marlon Brando, is deze titel een synoniem geworden voor seks in film, al zijn de seksscènes zeker niet ongegrond. Ze zijn fundamenteel voor de plot. Het is echter best mogelijk dat sommigen de hele film ongegrond vinden, want het blijft een vreemd geval. Uiteraard is de seks niet zo expliciet als in eerstgenoemde prent, maar je hoeft geen professor te zijn om te zien dat dit voor de jaren ’70 nogal ophefmakend moet geweest zijn.  Hoewel niet alles feilloos werkt in deze film, kunnen we niet naast Brando’s opmerkelijke prestatie en de avontuurlijke regie van Bertolucci en cameraman Vittorio Storaro kijken. Dit is gedurfde cinema voor volwassenen.

Paul (Brando) en Jeanne (Maria Schneider) ontmoeten elkaar toevallig in een leegstaand appartement in Parijs en voor ze het weten liggen ze te rollebollen over de vuile vloeren. Het oogt alles behalve passioneel. Paul’s vrouw heeft net een einde aan haar leven gemaakt, terwijl Jeanne zich binnen enkele weken in de echt zal verbinden met filmmaker Tom (Jean-Pierre Léaud). Haar huwelijk zal de conclusie worden van een documentaire die haar knettergekke verloofde al sinds het begin van hun relatie filmt.

De anonieme seks is dus iets waar zowel Paul als Jeanne nood aan hebben en Bertolucci laat ons net genoeg van hun individuele leven zien om ons aan te tonen waarom. Paul vertaalt zijn pijn naar dierlijke passie en Jeanne beantwoord zijn gedrag omdat het voor haar een remedie lijkt tegen haar onuitstaanbare vriend en bourgeoise moeder. Hun “relatie” kan echter enkel bestaan tussen de muren van het lege appartement. Nooit in het licht van de echte wereld.

LAST TANGO IN PARIS is een gewaagde en eccentrieke klassieker. Duister, maar tegelijk humoristisch en doorspekt met virtuose cameraposities. Een groot deel van de kracht komt van Marlon Brando’s prestatie. Dit behoort dan ook tot zijn allerbeste werk. Regisseur Bertolucci legt al zijn kaarten op tafel en ook dat levert enkele visuele hoogtepunten op, die vier decennia later nog steeds niet verouderd overkomen. Mocht dit alles je echter toch niet kunnen bekoren, dan is er nog steeds de seks…
___________________________________________________________

4-ster