Regie: Woody Allen / Met: Jonathan Rhys Meyers, Scarlett Johanssen, Emily Mortimer, Matthew Goode, Brian Cox / Genre: Drama – Misdaad – Thriller / Land: VK / Duur: 124 min. /

“ I’d rather be lucky than good. ” – Chris Wilton, MATCH POINT

Met MATCH POINT ruilde Woody Allen zijn geliefde canvas, New York, een eerste maal voor Londen. Het was voor de filmmaker een broodnodige en blijkbaar inspirerende keuze. De hele filmrecensentengemeenschap is het er immers over eens dat dit zijn beste werk in lange tijd was, alsof de regisseur zichzelf heruitvond. Hoewel hij hier nieuwe paden bewandelt is het eindresultaat een typische Woody Allen film geworden, maar dan vernieuwender en dat is net waar zijn fans al jaren op zaten te wachten.

We volgen Jonathan Rhys Meyers (THE TUDORS) als Chris, een jonge ex-tennisbelofte die werk zoekt als coach in een chique Londense tennisclub. Hij ontmoet er Tom, een steenrijke leeftijdsgenoot die in hem aangenaam gezelschap ziet. Tom nodigt Chris uit voor een avondje opera met de hele familie. Meteen blijkt dat Tom’s zus, Chloe (Emily Mortimer) een oogje heeft op Chris en dat ontgaat hem niet. Hij begint een relatie met haar en maakt op slag deel uit van de rijke familie. Het is bij mijn weten niet duidelijk wat vader en moeder (Brian Cox en Penelope Wilton) voor de kost doen, maar het volstaat te zeggen dat hun kinderen niets te kort komen. Dat geldt nu ook voor Chris, die zijn rol als ideale schoonzoon perfect speelt. Chloe wil Chris en zij is het type meisje dat krijgt wat ze wil, dus biedt schoonvader hem een goede job aan in “één van zijn bedrijven”.

Er schuilt echter de hele tijd iets mysterieus in Chris zijn ogen. Dat wordt duidelijk wanneer Tom’s vriendin Nola (Scarlett Johanssen) in het spel komt. Zij is een verleidelijke Amerikaanse wannabe actrice die door Tom’s moeder wat wordt buitengesloten. Zij zou volgens haar enkel op het geld van de familie azen. Chris op zijn beurt voelt zich enorm tot Nola aangetrokken en voor ze het weten beginnen ze een gevaarlijk spel door zich tijdens een familiefeestje af te zonderen en hun lusten de vrije loop te laten. Blijkt dat beiden met dezelfde intenties in deze familie zijn beland: financiële zekerheid. Ze beginnen een passionele, geheime relatie maar de vraag is nu hoe lang ze die kunnen geheimhouden en vooral, hoe ver ze willen gaan om hun persoonlijke belangen te verdedigen.

Geen van de personages in MATCH POINT heeft het hart 100% op de juiste plaats, ze willen elk hun willetje doordrijven en op één of andere manier lijkt het hen ook te lukken. De film steunt dus vooral op het morale aspect van het verhaal, want de personages zijn stuk voor stuk leugenaars, valsspelers of erger. Meyers is schitterend als Chris, hij portreteert een personage met een soort gespeelde zelfzekerheid waar ik me als kijker ongemakkelijk bij voelde. Hij is zich steeds bewust van zijn mogelijkheden en speelt als het ware partijtjes mentale tennis met zijn tegenstanders. Scarlett Johanssen (Nola) is ideaal als de verleidster van dienst en Matthew Goode (Tom), de rijke vriend, trapt met beide voeten in Chris’ en Nola’s spelletjes. Het is door deze rotverwende kerel dat het gevaar tot twee maal toe de familie binnendringt. Emily Mortimer’s personage, Chloe, is al even verwend en komt vooral over als een ongelukkige jonge vrouw die kost wat kost een man in haar leven wil, maakt zelfs niet uit wie. Alles draait uit op een survival of the fittest, of zoals de film suggereert, de survival of the luckiest.

De plot en de achterliggende filosofie passen perfect binnen het oeuvre van Allen, maar zoals gezegd is de uitwerking ditmaal opmerkelijk anders. Hier een genre opkleven is moeilijk. Een duistere, romantische film noir lijkt me een vrij accurate benaming. Woody Allen refereert naar schrijvers als Dostoyevsky en die vermeldingen zijn er alles behalve voor de show. De moraal achter de beslissingen van de personages doorheen de film staan zoals gezegd centraal en Allen brengt deze duistere ideeën op een unieke wijze in beeld, zoals enkel hij dat kan.

4-ster