Regie: Sean Ellis / Met: Jake Macapagal, Althea Vega, John Arcilla … / Genre: Drama – Misdaad / Land: VK– Filipijnen / Duur: 115 min. / Releasedatum: 28 augustus 2013

“Soms is de enige houvast het lemmet van een mes”  –  Mai, METRO MANILA

Filmen in Azië is dezer dagen een winstgevende keuze. Dat is ook de Brit Sean Ellis (CASHBACK) niet ontgaan. Hij trok naar de Filipijnen voor zijn nieuwste prent, METRO MANILA, een verbluffend staaltje kwaliteitscinema. De film vertelt het krachtige verhaal van de tegenspoed die de familie Ramirez treft wanneer ze de rijstvelden van hun thuisdorp ruilen voor de hoofdstad Manila. Oscar, zijn vrouw Mai en hun twee jonge dochtertjes hopen er een betere toekomst te vinden, maar het overweldigende stadsleven is onvergeeflijk en brengt hen al gauw in een nog diepere financiële crisis. Werk vinden is niet zo moeilijk, alleen valt het type werk niet bepaald mee, maar beide ouders hebben werkelijk alles over om voor hun kroost te zorgen. Mai zet haar trots opzij en gaat aan de slag als danseres in een plaatselijke stripbar, terwijl Oscar een risicovolle job aanneemt als bestuurder van een gepantserde koerierswagen. Hoewel hij het vertrouwen heeft gewonnen van zijn ervaren partner, Ong, ontdekt Oscar stilaan dat deze in criminaliteit verstrengelde stad een grote vloek over zijn gezin heeft uitgesproken.

METRO MANILA is een ongelooflijk meeslepend werk. Van begin tot einde heeft regisseur Ellis de emoties van zijn publiek onder controle. Veel heeft hij echter te danken aan het schitterende werk van zijn (onbekende) acteurs. Hoe de familie Ramirez onvoorwaardelijk kan genieten van de kleine dingen, zoals stromend water in huis, laat ons als westerse kijker redelijk beschaamd achter. De hel die het gezin uit dit verhaal door moet, maakt het allemaal nog een pak zwaarder. Toch wijst Ellis de kijkers niet met de vinger en laat hij het verhaal vanaf het tweede uur primeren.

Oscar, gespeeld door Jake Macapagal, moet zowat de meest sympathieke protagonist zijn die ik in lange tijd op het scherm te zien kreeg. Zijn personage is prima uitgewerkt, wat leidt tot enkele mooie momenten, zoals wanneer hij zijn lunch – een traktatie van zijn collega – een hele dag ongeopend meezeult om het ‘s avonds met zijn familie te kunnen delen. Terugdenken aan Oscar laat mij zeer klein voelen.

De plot in deze film is al even sterk. De focus ligt voornamelijk op de gevoelens van de personages, waardoor het centrale verhaal zoals gezegd pas laat op gang komt, maar een minpunt kan men dat niet noemen. Ook het visuele aspect – hoe schrijnend de omstandigheden ook zijn – getuigt van grote klasse. Ellis’ gekozen richtingen vallen perfect te respecteren, waardoor METRO MANILA een triomftocht in klassieke verhaalvertelling mag genoemd worden. Een zeldzaamheid de dag van vandaag.

4,5-ster