Regie: Duncan Jones / Met: Sam Rockwell, Kevin Spacey (stem) / Genre:  Drama – Science Fiction / Land: VS  / Duur: 97 min. /

“ I hope life on Earth is everything you remember it to be ” – Gerty , MOON

Eerst even dit: Laatst zag ik de film SUNSHINE van Danny Boyle (SLUMDOG MILLIONAIRE, 127 HOURS), die alle elementen voor een goeie science fiction film in huis heeft. Tot net voor het slot was ik ervan overtuigd dat dit mijn favoriete scifi flick sinds MOON zou worden (ookal kwam die laatste twee jaar later uit), want die had nogal een indruk op mij nagelaten. Het mocht echter niet zijn; SUNSHINE eindigt op een sisser van jewelste.

MOON is science fiction in zijn puurste vorm. Geen overvloed aan speciale effecten en geen slijmerige monsters of intergalactische gevechten. In de plaats daarvan krijgen we één personage: Sam Bell (gespeeld door Sam Rockwell), die een driejarig contract uitzit op de maan voor zijn werkgever Lunar Industries, een bedrijf dat er Hellium 3 ontgint. Dit is ondertussen namelijk de grootste energiebron op Aarde. Sam staat in voor het onderhoud van de machines en krijgt hierbij de hulp van een sprekende boordcomputer, GERTY genaamd (stem van Kevin Spacey). Voorts is hij er het enige levende wezen. Het is een heel geïsoleerd bestaan en dat weegt op Sam, ookal gaan de laatste dagen van zijn contract in. Komt daarbij dat hij al die tijd geen rechtstreeks contact kan maken met zijn vrouw en kind, enkel videoboodschappen waarop een dag later gereageerd kan worden. Het lijkt er op dat de hele situatie er voor zorgt dat Sam beetje bij beetje zijn gezond verstand verliest. En dan heeft hij een ongeval met zijn ruimtevoertuig tijdens een routinecontrole…

MOON is de eerste langspeelfilm van de Brit Duncan Jones (zoon van zanger David Bowie overigens). En wat voor één is het geworden. Wat me meteen opviel waren de vele referenties naar Stanley Kubricks ‘2001: A SPACE ODYSSEY. Als grote fan van dat meesterwerk kon mijn geluk dus niet op. Zo staat er, als je goed kijkt, op de boordcomputer “GERTY 3000” te lezen, zoals dat in Kubricks film “HAL 9000” was. Ook worden de ruimteshots majestueus begeleid door klassieke muziek. Deze referenties zijn leuk omdat ze zich beperken tot visuele of auditieve details. Het verhaal zelf is heel anders, maar meer dan wat ik hierboven al vermelde hoef je naar mijn mening niet te weten. Het leuke aan deze film is namelijk dat je net als het ééne personage in het duister tast terwijl de sfeer geleidelijk omslaat. Alles wat hij ontdekt, ontek je samen met hem.

Nog een aangename verrassing die zeker het vermelden waard is, is de sfeervolle muziek van Clint Mansell. Geen bombastische score zoals hij dat voor REQUIEM FOR A DREAM deed. Deze keer werd gekozen voor enkele simpele, maar doeltreffende pianodeuntjes, en dat is net wat deze film nodig had.

Sam Rockwell, die we kennen van THE GREEN MILE, THE HITCHHIKERS GUIDE TO THE GALAXY en CONFESSIONS OF A DANGEROUS MIND, speelt de eenzame astronaut met enorm veel overtuiging. Dat was nodig, want een film met amper één acteur staat of valt met de vertolking. Hij bewijst echter zonder moeite dat hij hoofdrollen als deze aankan.

Voorts ziet de film er ondanks zijn (bewuste) soberheid geweldig uit. Het ruimtestation kreeg een  “retro-science fiction” look, die doet denken aan de bovenvermelde Kubrick klassieker. Ook de buitenshots, op de maan, zijn zeer netjes afgewerkt. Duncan Jones is dus een talentvolle jonge regisseur die weet wat hij wil. Dat bewijzen alle kleine details die deze film zo speciaal maken. Hij filmde twee jaar later SOURCE CODE (met Jake Gyllenhaal) die zijn kwaliteiten bevestigde, ookal voelde die film iets geforceerder aan, maar dat zullen we op de studiobazen steken. Kortom, Jones is een schrijver/regisseur om in het oog te houden. Met een visitekaartje als deze film kunnen we er van op aan dat hij véél in zijn mars heeft.

4-ster