Regie: Werner Herzog / Met: Michael Shannon, Willem Dafoe, Chloë Sevigny, Grace Zabriskie, Udo Kier, Brad Dourif  Genre: Drama – Thriller – Komedie, maar in principe ondefinieerbaar  / Land: VS – DuitslandDuur: 91 min.

“Some people act a role, others play a part.” Brad Maccalam, MY SON, MY SON, WHAT HAVE YOU DONE

Er vindt een moord plaats bij het begin van MY SON, MY SON, WHAT HAVE YE DONE, maar we weten wie die gepleegd heeft en waar de moordenaar zich bevindt. Regisseur Werner Herzog vernietigt in 5 minuten tijd het conventionele filmmaken door alles prijs te geven waar een andere film 2 uur over zou doen. Dit is dan ook geen doordeweekse film. Dit is er ééntje waarin Michael Shannon beweert dat God in zijn keukenkast zit, waarin Udo Kier een struisvogel beveelt om “dit nooit meer te doen” nadat het beest zijn zonnebril inslikt en waarin Grace Zabriskie mogelijk nog ongemakkelijker overkomt dan in WILD AT HEART en INLAND EMPIRE. Producer van dienst is overigens niemand minder dan David Lynch himself, al hield die rol niet meer in dan zijn goedkeuringsstempel op de film duwen. Het moet wel gezegd dat deze prent dichter aanleunt bij Lynch’s (vroegere) werk dan welke andere film dan ook. De hele ervaring is te vergelijken met een trip naar het gekkenhuis, waar je aandachtig luistert naar wat de bewoners te vertellen hebben – er kan immers waarheid inzitten. En zelfs al is dat het geval niet, je blijft gefascineerd luisteren, terwijl je je afvraagt hoe ze er in godsnaam bij komen.

Willem Dafoe en Michael Peña spelen een stel onwetende, Lynchiaanse detectives die aan het begin van de film worden opgeroepen om een moordzaak uit te pluizen. De rest van de film wordt aan de hand van flashbacks weergegeven.

Michael Shannon “is Brad, een late twintiger die bij zijn excentrieke en overbezorgde moeder (Grace Zabriskie) woont. Hij houdt van haar op een ongezonde, Norman Bates-achtige manier, tot ergernis van zijn vriendin Ingrid (Chloë Sevigny). Zijn onvermogen wordt door Herzog meermaals benadrukt: hij kan zich geen eigen huis permitteren, kan geen job houden en is zowel op seksueel als muzikaal vlak een nul. Maar sinds Brad terug is uit Peru, waar hij een spirituele survivaltocht meemaakte, is hij veranderd en heeft hij naar eigen zeggen God ontdekt. Meer bepaald in een doos havermout in de keukenkast… Samen met Ingrid maakt hij deel uit van een theatergezelschap onder leiding van regisseur Lee Meyers (Udo Kier). Brad raakt helemaal geobsedeerd door de Griekse tragedie die ze op poten zetten. In die mate dat hij besluit om, net zoals zijn personage in het toneelstuk, zijn moeder te vermoorden met een zwaard.

Brad’s langzame inzinking is waar de film rond draait, niet dat we ooit een duidelijk antwoord krijgen op de vraag waarom hij het precies deed. De hele tijd heerst er een dromerige sfeer, geaccentueerd door het flashy kleurgebruik en enkele freeze frame-shots. Ook het abnormale denkpatroon van de personages draagt bij tot de vreemdheid van de film, alsof we ze allen te zien krijgen doorheen de ogen van de krankzinnig wordende Brad.

Het leukste aspect van de film is dat dit waanzinnige gedrag hier als het ware gevierd wordt. Op geen enkel moment voel je afschuw omdat het hoofdpersonage zijn moeder een zwaard in de buik ploft, alsof Herzog een ode aan de zenuwinzinking brengt en de gevolgen ervan als een spijtig, maar logisch iets beschouwt.

MY SON brengt op zich niets nieuws, maar de uitvoering is onberispelijk. Cinematografie en camerawerk zijn uitstekend en ook de muziek past perfect in het plaatje. Alles bij elkaar levert dit een hilarisch, maar extreem bevreemdend anderhalf uurtje kijkplezier op. Ook Brad Dourif verdient een vermelding als de racistische nonkel Ted. Laat ons bovendien eerlijk zijn, waar krijg je dezer dagen nog een cultensemble als Shannon, Zabriskie, Dafoe, Kier en Dourif voorgeschoteld? Heerlijk om zien.

Zij die ervan houden om hun onvrede over dit soort eigenzinnige films te uiten en ze maar wat graag bestempelen als pretentieus, vinden in MY SON allicht een hele hoop materiaal om op te spuwen, maar voor onbevooroordeelde kijkers met een open geest is dit een waar festijn. Een bizar gevoel voor humor hebben helpt ook.

4-ster