Regie: James Wan / Met: Vera Farmiga, Patrick Wilson, Ron Livingston … /  Genre: Horror / Land: USA / Duur: 112 min. / Releasedatum: 21 augustus 2013

Horror wordt vaak beschuldigd een uitgehold genre te zijn en dat is geen volledig onware uitspraak. Het merendeel van de moderne huiverfilms wordt gekenmerkt door clichématige verhaallijnen, debiele personages en bovenal een tekort aan angstaanjagende momenten. Met THE CONJURING bewijst James Wan echter dat er nog steeds wat leven in het genre zit. Deze prent is geenszins vernieuwend, maar wel zo vakkundig uitgevoerd dat het zichzelf tot één van de beste horrorfilms van het decennium mag rekenen.

De familie Perron trekt een nieuw huis binnen dat, zoals ze snel ondervinden, kwelt van de satanische geesten. Deze entiteiten voeden zich op de levenskracht van de familie en hun sterkte groeit naarmate de wil van de Perrons verzwakt. In wanhoop doen ze beroep op een koppel demonologen — Ed en Lorraine Warren — om hun huis van het bovennatuurlijk kwaad te reinigen. Merkwaardig genoeg is deze prent gebaseerd op ware gebeurtenissen uit de jaren zestig.

THE CONJURING is echter nog steeds een traditioneel griezelverhaal met echo’s van POLTERGEIST, THE EXORCIST en THE AMYTIVILLE HORROR. Desondanks de al te vertrouwde set-up weet deze film het bloed te stollen van begin tot einde. Effectieve horror heeft meer wel dan niet een trage eerste act waarna de suspense opbouwt tot een ultieme climax. In werken waar dat niet het geval is, ligt het niveau van spanning meestal laag, maar THE CONJURING schept vanaf de eerste minuut een beklemmende sfeer en behoudt die doorheen de hele film zonder het publiek te verliezen door overmaat. Regisseur Wan heeft de kijker daarmee onder controle en weet zo met de verwachtingen te spelen dat je na verloop van tijd even gedesoriënteerd bent als de personages zelf.

Paradoxaal genoeg was er frequent gelach in de zaal, weliswaar niet omdat de film grappig was, maar omdat de spanning tot zo’n hoog punt werd opgedreven dat het publiek hun agitatie alleen kan vrijlaten door in de lach te schieten. THE CONJURING is dan ook één van de weinige horrorfilms die het best in de bioscoop wordt bekeken, dit vanwege het doeltreffend sounddesign en de ijzingwekkende soundtrack van Joseph Bishara. Wan gebruikt verder stilte waar een mindere filmmaker voor een typisch muziekstukje zou hebben geopteerd. Het zijn die stiltes die een stuk krachtiger overkomen in de cinema, mede door het superieur geluidsysteem, waardoor het contrast tussen geluid en de afwezigheid ervan nadrukkelijker overkomt.

Een tweede paradox van de film is dat we meeleven met de nogal prozaïsche personages. Ontelbare horrorfilms focusen zich op een ordinaire familie die een nieuw huis intrekt, tot in die mate dat het sinds lange tijd een irritante cliché van het genre is. THE CONJURING is echter een uitzondering. Net omdat we enerzijds met alledaagse mensen te doen hebben en anderzijds omdat Wan ons de stuipen op het lijf jaagt, steunen we de Perrons door hun ellende. Het creëert het gevoel dat dit even goed met ons zou kunnen gebeuren.

In de carrière van James Wan, die in 2004 van start kwam met SAW, markeert THE CONJURING een absoluut hoogtepunt. Toch is de regisseur nog niet klaar met horror want later dit jaar krijgen we INSIDIOUS: CHAPTER 2 te zien. Laat ons hopen dat Wans opvolger dezelfde hoogtes van suspense kan bereiken als dit gruwelfestijn.

4-ster