Regie: Darren Aranofsky / Met: Hugh Jackman, Rachel Weisz, Ellen Burstyn, Mark Margolis, … / Genre: Drama – Science Fiction / Land: VS – Canada  / Duur: 96 min. /

“Our bodies are prisons for our soul, our skin and blood, the iron bars of confinement. But fear not. All flesh decays. Death turns all to ash. And thus, death frees every soul” – Grand Inquisitor Silecio, THE FOUNTAIN

Met REQUIEM FOR A DREAM brak Darren Aranofsky in 2000 door als een visionaire filmmaker. Het grote publiek kent hem allicht van recentere successen als THE WRESTLER en vooral BLACK SWAN, maar ergens tussenin (in 2006 om precies te zijn) ligt zijn ultieme, spirituele meesterwerk: THE FOUNTAIN. Deze heeft, om ronduit onbegrijpelijke redenen, nooit het succes van zijn ander werk gekend. Onbegrijpelijk in die zin dat wie goed oplet beloont wordt met een magische film over het leven, de dood en de positionerig van de liefde in de eeuwigheid. Het is echter mogelijk dat deze prent voor sommigen té veelbevattend is, waardoor de ware boodschap niet duidelijk overkomt. Aan deze mensen raad ik aan de film een tweede keer te bekijken, want dat doet vaak wonderen. Ook de visuele pracht en praal kan verblindend werken, maar wanneer de ware inhoud tot jou komt, raakt THE FOUNTAIN hart en ziel. Zelden confronteert een film de mens met de fragiliteit en de eindigheid van het leven op deze manier, terwijl het geheel zo zalvend werkt. Cinematische perfectie? In mijn ogen alvast wel.

Het verhaal is non-lineair en speelt zich af over een tijdspanne van duizend jaar. We volgen drie verhaallijnen: het verleden, het heden en de toekomst en zien hoofdrolspelers Hugh Jackman en Rachel Weisz in al deze periodes terugkeren. Ze spelen verschillende personages in gelijkaardige omstandigheden. Ik beschrijf ze heel kort afzonderlijk.

-Het verleden: In dit deel reist soldaat Thomas Verde (Jackman) in opdracht van Koningin Isabella van Spanje (Weisz) naar de “Nieuwe Wereld”, op zoek naar de Bijbelse Boom des Levens. Verde raakt compleet geobsedeerd door het eeuwige leven en gaat voor niets of niemand uit de weg om zijn doel te bereiken.

-Het heden: Jackman en Weisz spelen respectievelijk het koppel Tommy en Izzy. Zij is ernstig ziek maar heeft haar lot aanvaard. Hij kan dit daarentegen niet accepteren en gebruikt zijn kennis als dokter om alles in het werk te stellen om Izzy’s ziekte te genezen. Zij schreef een boek, getiteld The Fountain, maar liet het laatste hoofdstuk open. In de hoop hem voor te bereiden op wat komen zal, geeft ze Tommy de opdracht het boek af te werken.

-De toekomst: Dit is het vreemdste verhaal, waarin Tom (Jackman) in een soort biosferische bubbel naar Xibalba reist, een ster die volgens de Maya’s nieuw leven geeft. Tom draagt een enorme, stervende boom met zich mee die hij op tijd bij de ster moet zien te krijgen.

Terwijl de apparte verhaallijnen duidelijk zijn is het grote mysterie wat ze exact met elkaar te maken hebben. Er zijn ontelbare theorieën op het net te vinden, maar het leuke aan deze prent is dat je de puzzelstukken niet allemaal op de juiste plaats moet zetten om op één of andere manier geraakt te worden door het verhaal. Aranofsky windt er met THE FOUNTAIN geen doekjes om. De besproken thema’s maken deel uit van ons leven en hoe onbegrijpelijk het leven ook in mekaar zit, bepaalde dingen zullen we uiteindelijk moeten accepteren. Zo ook de dood. Het is die onmogelijke strijd om dat te aanvaarden die we in deze film te zien krijgen. De emoties lopen dan ook hoog op wanneer de filmmaker ons weigert (valse) hoop te geven, maar in de plaats op zoek gaat naar manieren om de dood te accepteren en verder te gaan. “Every shadow, no matter how deep is threatened by morning light“, aldus Izzy, het personage van Rachel Weisz.

Terwijl de verhaallijn uit het verleden haast als een sprookje kan gezien worden heeft het verhaal uit de toekomst iets dubbelzinnigs. Beiden lijken ze een impact te hebben op het hedendaagse verhaal dat de harde realiteit bevat, maar wat het teweegbrengt is alles behalve wat je zou verwachten van sprookjes of parabels. Deze film raakte mij zo diep dat ik dagen nodig had om te herstellen. De boodschap absorbeerde ik vrijwel meteen, maar het aanvaarden nam tijd in beslag en laat dat nu net het uitgangspunt van de film zijn.

Deze review zou niet volledig zijn zonder een vermelding van de prachtige muziek van Clint Mansell, die we eerder al eens tot soundtrack van de dag bekroonden.

Dit is een perfecte creatie over de hele lijn. Een tijdloos meesterwerk dat alle generaties kan raken. Het concept, het acteerwerk, de speciale effecten (en dat met een beperkt budget), de uitwerking en de manier waarop alles naadloos in elkaar overvloeit, ik heb er amper woorden voor. Ik wou dat ik iedereen hiermee kon overtuigen, maar jammergenoeg is THE FOUNTAIN weer één van die films die niet voor iedereen is weggelegd. Geef deze alsjeblieft een kans.

5-ster