Regie: Danny Boyle / Met: James McAvoy, Rosario Dawson, Vincent Cassel… /  Genre: Misdaad – Thriller / Land: VK/ Duur: 101 min.

No piece of art is worth a human life. Simon, TRANCE

Regisseur Danny Boyle weet hoe hij opwindende films moet maken. Of ze nu donker en bedreigend zijn (28 DAYS LATER) of kleurrijk met een positieve boodschap (SLUMDOG MILLIONAIRE), Boyle’s werk valt nooit stil. Zijn sterkste punten lagen altijd al in het visuele gedeelte, met opmerkelijke camerastandpunten, doordacht kleurgebruik en feilloze cadrage. Bovenstaande punten komen ook in zijn nieuwste prent aan bod en zijn meer geperfectioneerd dan ooit. De moderne, met neon gloed belichte filmstijl maken van TRANCE een knap ogende film waarbij je al gauw verstrikt raakt in een labyrint van plottwist. Al is deze film geen meesterwerk, het is een uiterst vermakelijke thriller die je verdomd moeilijk uit het hoofd krijgt.

Met een titel als TRANCE mag het geen verrassing heten dat dit een cyberpunk-achtige kraakfilm is geworden, gedreven door een knallende electroscore van Rick Smith (Underworld) en dit alles in typische Boyle-stijl. James McAvoy speelt Simon, een Londense kunstveilingmeester wiens innerlijke chaos verborgen wordt door een kalm uiterlijk. Wie zou deze jongeman nu niet vertrouwen? Dat is wat crimineel Franck (Vincent Cassel) en zijn groepje zware misdadigers moeten gedacht hebben wanneer ze hem bij hun plan betrokken om een onbetaalbaar schilderij van Goya te stelen. Het gaat echter mis wanneer Simon op de kop wordt geslagen tijdens de roof en hij zich niet meer kan herinneren waar hij het doek heeft achtergelaten.

Om in Simon’s hoofd te raken stuurt Franck hem naar een hypnotherapeute, Elizabeth (Rosario Dawson). Onder hypnose probeert zij dieper te graven in Simon’s onderbewustzijn, op zoek naar antwoorden. Dat blijkt geen makkelijke klus, want Simon’s hoofd is een warboel van onderdrukte herinneringen en blijkbaar heeft hij er nog een aantal geheimen zitten. Geheimen die Franck maar wat graag zou willen weten, geheimen waar Elizabeth zelfs al op de hoogte van lijkt te zijn en één groot geheim waar Simon zelf niets van weet.

Achter de elegante, zwiepende camerabewegingen en het oogverblindende kleurenpalet vinden we drie hoofdacteurs die stuk voor stuk meer dan aangename prestaties afleveren.
James McAvoy (het groot publiek kent hem vast van X-MEN: FIRST CLASS, waar hij Prof. Xavier speelt) zet met deze film zijn weg naar het sterrendom verder. Zoals Ewan McGregor in Boyle’s vroegere werk begint McAvoy als een onwetend watje die aan het eind gerust zijn mannetje kan staan. De acteur maakt deze transformatie zeer leuk om naar te kijken.

Wanneer Rosario Dawson het scherm betreedt bestaat er geen twijfel over; deze dame hoeft geen hypnose te gebruiken om de meest overtuigende hypnotherapeute ter wereld te spelen. Van haar mysterieuze, seksuele prescence tot haar zwoele stemgeluid, Dawson heeft alles in huis om de grootste aantrekkingskracht van de hele film te zijn. Ook haar twee mannelijke tegenspelers weten zich niet te bedwingen in haar bijzijn.

Dat Vincent Cassel een meester is in het portreteren van complexe slechterikken, is nu wel geweten. Ditmaal heeft hij echter een romantisch aura over zich en dat geeft hem een kwetsbaar kantje dat we niet van hem gewend zijn. Dat neemt niet weg dat wanneer Franck zijn zinnen op iets heeft gezet, hij niet tot op het bot gaat om te krijgen wat hij wil.

Alles ziet er knap uit doorheen Boyle’s hyperactieve lens en terwijl de film geleidelijk aan ingewikkelder wordt, valt het op dat cruciale onderdelen van het verhaal op een iets handige manier werden achtergehouden, waardoor het verrassingseffect bij sommige sleutelpunten niet oprecht overkomt. Maakt dat de film er minder amusant op? Neen. Er is meer aanwezig dan een hele hoop plottwists. Ook het gewelddadige “gore-aspect” – een handelsmerk van Boyle – is terug, maar wordt niet overgebruikt. Eén welbepaalde scène waarin Cassel zijn hoofd lelijk wordt toegetakeld lijkt een regelrechte hommage aan David Cronenberg.

Is de hele plot overdreven en vergezocht? Waarschijnlijk. Desondanks brengt deze film de kijker zelf in een trance en word je makkelijk meegesleurd op een reis doorheen spannende, verrassende, leuke én shokerende momenten. Dat alles staat garant voor entertainend anderhalf uurtje en dat is waar het bij Boyle meestal om draait.

4-ster

______________________________________________________________