upside-down-review

Canada / Frankrijk
100 min.
Regie: Juan Solanas

Met: Jim Sturgess, Kirsten Dunst, Timothy Spall, James Kidnie…
Genre: Science Fiction / Drama / Romance

 ” What if love was stronger than gravity?”
– Adam, UPSIDE DOWN

“Wat als liefde sterker is dan zwaartekracht?” Met deze vraag begint Juan Solanas zijn film UPSIDE DOWN. Het antwoord komen we uiteindelijk wel te weten, maar op mijn vraag (“Waarom?”) heb ik geen antwoord gekregen. De Argentijnse filmmaker trok resoluut de visuele kaart, maar verloor zijn personages in al die pracht en praal. In de plaats krijgen we een doorzichtig plot dat U en mij voor dwazen neemt.

Van bij het begin valt Solanas door de mand. In een van voice over voorziene introductie wordt het universum van UPSIDE DOWN in geuren en kleuren uitgelegd. Elke potentiële verrassing wordt meteen vrijgegeven in plaats van de kijker zelf iets te laten ontdekken. Solanas moet een hoge dunk van zijn idee gehad hebben dat hij dacht dat we dit nooit zelf hadden gesnapt. Het feit dat het concept niet eens zo ingenieus is maakt het des te pijnlijk. De vraag is natuurlijk hoeveel de Argentijn uiteindelijk nog in de pap te brokken had. Met een budget van 60 miljoen dollar zullen de investeerders hun zegje wel gedaan hebben. De manier waarop de film van start gaat maakt meteen hoe laat het is en waar we naartoe gaan. Het zag er niet goed uit, behalve letterlijk dan. Hoofdrolspeler Jim Sturgess (CLOUD ATLAS) mag trouwens gerust met de prijs van slechtste voice over ooit naar huis keren. Zijn intonatie ligt op één lijn met de capaciteiten van de film: willen en zelfs forceren, maar niet kunnen.

UPSIDE DOWN vertelt ons over tweelingsplaneten, gebonden door de zwaartekracht maar opgesplitst in twee sociale klassen. Aan de bovenkant leven de rijken die in beeld worden gebracht met veel lens flares, terwijl het onderaan armoede troef is. Interactie is overigens ten strengste verboden tussen de twee werelden. Als kind werd Adam (Sturgess), een weeskind uit de onderkant verliefd op de rijke Eden (Kirsten Dunst) van de bovenkant. Zij bezocht zijn planeet in het geheim via een touw, maar de politie zat hen al snel op de hielen en haalde hen op brute wijze uit elkaar. Tien jaar later neemt Adam een job aan bij TransWorld, een interplanetaire corporatie (aah, “the corporation“!) waar Eden werkt. Blijkt dat ze leidt aan geheugenverlies en hem niet meer herkend. Het feit dat de zwaartekracht uit Adam’s wereld hem telkens terugtrekt vergemakkelijkt de zaak niet, maar dat stopt hem niet om zijn grote liefde terug te winnen.

upside-down

Het moet gezegd, het universum dat hier werd gecreëerd ziet er knap uit. Blu-Ray materiaal, zonder twijfel, maar waar is de inhoud? De vele plotgaten en ondermaatste acteerprestaties buiten beschouwing gelaten, faalt deze film het meest bij de chemistry tussen de personages, of het gebrek daaraan. Voor een verhaal waarin liefde centraal staat, voel je echt niets voor die twee mensen. Nochtans deed Solanas ongetwijfeld zijn best en aan zijn enthousiasme zal het ook niet liggen, maar meer dan wat ronddansen doen zijn hoofdrolspelers niet. Hun dialogen lijken nergens op. Films waarin de liefde wordt gevierd op een unieke manier in een surrealistische setting zijn nochtans vaak winnaars in mijn boekje. Neem nu MR. NOBODY van onze landgenoot Jaco Van Dormael, waarin Jared Leto opzoek gaat naar zijn grote liefde Diane Kruger doorheen verschillende alternatieve tijdlijnen. Het concept is in essentie even ‘van de pot gerukt’ dan dat van UPSIDE DOWN, maar om te beginnen is het honderd keer beter uitgewerkt. Belangrijker is echter dat wat er tussen de twee hoofdpersonages in MR. NOBODY gaande is, écht aanvoelt. Solanas mag dan wel een visionaire filmmaker genoemd worden, een meesterverteller is hij niet. Dus laat hij het hier over aan de degelijke soundtrack van de Canadees Benoît Charest, die had kunnen werken, ware het niet dat voor het minste de epische hoorns worden bovengehaald.

De prent is quasi volledig uit CGI opgetrokken en ziet er indrukwekkend uit, maar hier was véél meer mee te doen. UPSIDE DOWN is dan ook één van de onnozelste films die ik in lange tijd zag. Zelf ben ik vaak geneigd om “van de pot gerukte” theorieën naast me neer te leggen, op voorwaarde dat er sprake is van een uniek concept dat er bovendien stijlvol en gedurft uitziet. Mijn goede wil werd echter tot het uiterste gedreven en de laatste tien minuten zijn een slag in het gezicht van iedereen die moeite heeft gedaan om de vele flaws door de vingers te zien.

1,5-ster