Regie: Roman Polanski / Met: Emmanuelle Seigner & Mathieu Amalric / Genre: Drama / Land: Fankrijk – Polen  / Duur: 95 min. / Releasedatum: 13 november 2013 

In VENUS IN FUR speelt Roman Polanski opnieuw psychoseksuele en manipulatieve spelletjes in claustrofobische ruimtes. Het resultaat is een compacte, maar opwindende dialektiek over macht en onderdanigheid, vrouwelijke objectificatie en mannelijke berisping. Net als in CARNAGE en DEATH AND THE MAIDEN, vertaalt Polanski een gevierd toneelstuk naar het witte doek en doet hij dat met het grootste gemak. Emmanuelle Seigner, mevrouw Polanksi in het echte leven, komt als een vloedgolf uit het scherm gespat en levert één van de beste vrouwelijke acteerprestaties van het jaar in deze speelse, maar enigmatische film over de dunne lijn tussen passie en perversiteit, plezier en pijn, het leven en kunst.

Mathieu Amalric speelt Thomas, een toneelschrijver aan het einde van een zware en onproductieve auditiedag. Hij is wanhopig opzoek naar een geschikte actrice voor zijn adaptatie van de SM-roman, “La Vénus à la Fourrure” uit 1870 en lijkt de hoop op te geven tot een laatste kandidate komt binnenwaaien. Haar naam is Vanda (Seigner), net als het personage waarvoor ze autitie komt doen. Met haar lederen outfit lijkt ze niet bepaald op een 19de eeuwse dominatrice en haar afschuwelijke accent en ongesofisticeerde overkomen is net datgene waar Thomas op afknapt, maar Vanda is vastberaden en kan Thomas overtuigen om haar een kans te geven.

De focus ligt volledig op Seigner. Haar acteerwerk is scherp, erotisch en onvoorspelbaar. Wie is die vrouw die ze speelt? Hoe komt het dat wanneer ze met Thomas door de dialogen gaat, ze haar personage zo perfect belichaamt en tussendoor zo dom overkomt? Vanda’s naam stond niet op de call sheet en vreemd genoeg beschikt ze over een volledige kopij van het script. Bovendien kent ze elk stukje tekst uit het hoofd. Samen met Thomas ontdekken we dat er meer in dit mysterieuze wezen schuilt dan ze laat uitschijnen. Haar transformatie van dom wicht naar wrekende godin is een lust voor het oog.

99 procent van de film speelt zich af achter de gesloten deuren van een vervallen theater in Parijs en na verloop van tijd, wanneer de toneeldialoog zich begint te mengen met de dialoog uit de film en alles een symbolische subtekst krijgt, lijken we in een spiegelpaleis beland te zijn. Het wordt moeilijk om de filmpersonages te onderscheiden van de toneelpersonages en dat maakt het behoorlijk interessant. Vanda zorgt ervoor dat Thomas zo opgaat in de auditie dat het een impact heeft op wie hij echt is. Het feit dat Amalric sprekend op Polanski lijkt in zijn jongere jaren en hij tegenover zijn echtgenote speelt, zorgt natuurlijk voor een extra laag.

De bombastische, maar schaars gebruikte muziek van Alexandre Desplat past perfect en drengt het geheel van bij het begin in een mysterieus sfeertje.

Polanski verkeert in uitstekende vorm. VENUS IN FUR kan gerust opgevat worden als een autobiografie, waarin hij zijn eigen gevoelens blootlegt en toont hoe een muze je naar duistere verlangens kan doen smachten, maar je kan ook gewoon genieten van de entertainende woordenwisselingen tussen beide protagonisten.

4-ster