Regie: Ben Wheatley / Met: Michael Smiley, Julian Barratt, Reece Shearsmith… / Genre: Thriller – Zwarte Komedie – Experimentele Cinema / Land: VK / Duur: 90 min. / Kopen: Amazon.co.uk

“You think about a thing before you touch it, am I right?”– Friend, A FIELD IN ENGLAND

Dit is een hoogst originele, historische thriller over zwarte magie, vol oogverblindende hallucinaties. De Britse cineast Ben Wheatley legt de lat een pak hoger voor zichzelf met zijn vierde langspeler, een film die alles in huis heeft om een toekomstige cult klassieker te worden. A FIELD IN ENGLAND is Wheatley’s meest stoutmoedige werk; een psychedelisch experiment dat zich afspeelt gedurende de 17e eeuwse Engelse burgeroorlog. Het resultaat is een zwart-witte drugstrip die meer als ervaring werkt dan als traditionele film en daarom slechts een beperkte niche zal aanspreken.

A FIELD IN ENGLAND opent met een waarschuwing voor flitsende beelden en stroboscopische effecten. Deze bereiken hun stilistische apotheose tijdens een hallucinerende, tien minuten durende scène rond het uur. Meteen één van de meest magistrale en hypnotiserende momenten die we in lange tijd op het scherm zagen. De film speelt zich af op één locatie: het Engels veld uit de titel. Whitehead (Reece Shearsmith), een student alchemist die op de vlucht sloeg voor zijn helderziende meester, ontmoet er drie soldaten die de strijd voor bekeken hielden op een nabij gelegen oorlogsveld. Het viertal gaat op zoek naar een pub, maar wanneer ze na een hongertje een hoop paddestoelen naar binnen spelen, gaat het mis. Grondig mis. Zeker wanneer kort daarop de mysterieuze O’Neill opduikt en hen de opdracht geeft een duistere schat op te graven in het veld.

Wat volgt is een reeks van ongemakkelijke momenten, waaronder een psychoseksuele martelscène – die zich buiten het scherm afspeelt – met een verontrustende afloop. Terwijl het “verhaal” zich verder ontwikkelt maakt de komische toon uit het begin plaats voor surreële visioenen en tableaux vivants. We worden zelfs getrakteerd op een folknummer, recht in de camera gezongen door één van de personages. Vreemd, vreemder, vreemdst.

Wheatley’s cinematografische gave is sterker dan ooit, maar ook de rijke dialogen bezorgen de prent een meerwaarde. De constante verwijzingen naar de dualiteit tussen het Christelijke geloof en Heidense hekserij hinten naar de mogelijkheid dat onze protagonisten evengoed gevangen kunnen zitten in het vagevuur, nadat ze de dood vonden in de voorafgaande oorlog.

De film ziet er dankzij de monochrome zwart-wit beelden fantastisch uit, maar het blijft een ondoordringbaar geheel. Het gebrek aan genre-gebonden duidelijkheid en een overzichtelijke verhaalstructuur is voor velen allicht een brug te ver. Maar zelfs al blijf je met vragen achter, dit experiment – met een microbudget gemaakt – werkt prima als een fascinerende belefenis.

A FIELD IN ENGLAND valt misschien nog het best te vergelijken met een kruising tussen Monty Python en David Lynch. Bij momenten heb je de indruk dat werkelijk alles mogelijk is, en zij die de beelden volledig tot zich laten komen zullen de raadselachtige leegtes in het verhaal kunnen vullen met eigen bizarre stukjes fantasie. Ben Wheatley bewees met KILL LIST en SIGHTSEERS dat zijn aanpak uniek is. Hij maakt deze keer echter een grote sprong in het duister, waardoor zelfs zijn trouwste fans even zullen moeten slikken bij het plaatsen van deze puzzel.

4-ster