mirror-cover

4,5-ster

Regie: Tom Ford | Met: Colin Firth, Julianne Moore, Matthew Goode | Genre: Drama | Land: VS | Duur: 99 min

“Sometimes awful things have their own kind of beauty.” – Carlos, A SINGLE MAN

Wie vroeger de naam Tom Ford hoorde, dacht allicht vooral aan exclusieve maatpakken, glamoureuze parfums, en ander extravagant modespeelgoed. Maar toen maakte mr. Ford in 2009 A Single Man, naar de gelijknamige roman van Cristopher Isherwood, en plotsklaps staat hij in het geheugen van menig filmliefhebber gegrift als één van de meest beloftevolle debuterende regisseurs van het decennium. Ik ben zeker niet de enige die vijf jaar na datum hoopt dat de über-estheet zijn onmiskenbare gave nog eens aanwendt op het witte doek.

A Single Man vertelt het verhaal van George Falconer (Colin Firth), een Britse professor in Los Angeles wiens leven overhoop wordt gegooid door de plotse dood van zijn geliefde. Tegen de achtergrond van de ontkiemende Koude Oorlog in de jaren ’60 krijgt Falconer het steeds moeilijker om betekenis en schoonheid te vinden in zijn leven.

Wat volgt is een bitterzoete reis door een dag in het leven van George. Van zijn ochtendritueel tot zijn aanwezigheid op het werk; dit is een man die wel nog fysiek aanwezig is in het heden, maar verder enkel leeft in de stille ruïnes van zijn verleden. Een enkele impuls, zoals het ter hand nemen van die ene plaat, of het terugzien van die ene foto, is voldoende om George terug naar de gewonde krochten van zijn geheugen te sleuren. In een prachtige melancholische stijl zien we hoe zijn wonden zo makkelijk opnieuw worden opengereten. Maar toch is het heden niet geheel zonder schoonheid, moeten we samen met George toegeven. Tussen de gedesatureerde beelden van de dagdagelijkse sleur, sluipen onvermijdelijk onverwachte momenten van een pure en meest eenvoudige schoonheid, de soort schoonheid die iedereen van ons eigenlijk al te vaak over het hoofd ziet. Wanneer bijvoorbeeld het buurmeisje van George voor hem verschijnt in haar ontroerende onschuld, krijgt de wereld plots weer kleur; het blauwste blauw van haar kleedje en 24-karaats blond schitteren van het scherm. En zo strompelt George van het ene vluchtige moment van begeestering naar het andere. Pure ontroering.

De visuele weergave van deze contrasterende momenten, gebeurt door de van levendigheid onttrokken beelden plots tot leven te laten komen met intense kleuren. De zeurkous in ons zou kunnen zeggen dat dit een nogal voor de hand liggende en gemakkelijke manier is om de film een “artsy” flair mee te geven, maar de momenten zijn zo juist gekozen dat Ford er makkelijk mee wegkomt. Bovendien zien we niet enkel over-the-top kleuren, maar vooral ook een indrukwekkende Colin Firth, die op een bijtend realistische manier de ineenstortende George gestalte geeft. Het is dankzij Firth dat de film de ideale balans vindt tussen hypergestileerde beelden met aanzwellende violen en ingetogen, alleszeggende gelaatsuitdrukkingen die het verhaal ook voelbare inhoud meegeven. Ook Julianne Moore levert een mooie prestatie. Iets minder in dat opzicht is Nicolas Hoult, de jonge en nieuwsgierige student Kenny die gefascineerd raakt door de intrieste blik van professor Falconer. Zijn prestatie is iets te houterig en soms komt zijn tekst vreemd naar buiten, waardoor de bel van bitterzoete mijmering eventjes dreigt doorprikt te worden.

Gelukkig wordt elke argwaan die de kop opsteekt telkens overspoeld door een vlaag van emotie wanneer de strijkers van Shigeru Umebayashi het geheel omhullen in een grootse mantel van warm drama. De zogenaamde George’s waltz (maar zeker niet alleen deze track) is ongetwijfeld één van de meest betoverende muziekstukken van het laatste decennia en wordt met veel genot zelfs weken nadien nog geproefd.

A Single Man is een prachtige ode aan het gestileerde verdriet als levenswijze. Het wentelt zich schaamteloos in een haast 19e-eeuwse Romantische emotionaliteit en zuigt de kijker daar onweerstaanbaar in mee. Maar vergis je niet: de ultieme boodschap is tijdloos en o zo belangrijk.