mirror-cover

4,5-ster

Regie: Mary Harron | Met: Christian Bale, Justin Theroux, Josh Lucas | Genre: Misdaad – Drama | Land: VS | Duur: 102 min

“There is an idea of a Patrick Bateman; some kind of abstraction. But there is no real me: only an entity, something illusory.” – Patrick Bateman, AMERICAN PSYCHO

Regisseuse Mary Harron baseerde zich voor het hilarische horrordrama American Psycho in 2000 op het gelijknamige boek van Bret Easton Ellis. Er slingerde al langer een script rond; aanvankelijk zou Oliver Stone de verfilming voor zijn rekening hebben genomen, met Leo Dicaprio als de narcistische seriemoordenaar Patrick Bateman. Toch zijn er geen redenen om te klagen met Harron aan het roer, want zelfs na 14 jaar blijft haar ondertussen tot cultklassieker verheven prent een pareltje.

Bateman (Christian Bale) is een misantropische yuppie: duur appartement in Manhattan, merkkledij, afgetraind lichaam, een job in Wall Street en een hele resem schoonheidsproducten. Hij is zo stereotiep dat sommige van z’n collega’s hem verwisselen met anderen. Als het donker wordt dan komt Batemans ware aard naar boven, en transformeert hij in een seriemoordenaar slash verkrachter… én muziekliefhebber.  Hij heeft het vooral op prostituees gemunt en kan door zijn stijlvol voorkomen ongestoord zijn gang gaan, maar wanneer hij op een avond één van zijn collega’s met een bijl bewerkt, komt detective Kimball (Willem Dafoe) roet in het eten gooien.

In slechts 102 minuten kaart American Psycho de problematiek van de oppervlakkige postmoderne samenleving aan op zowel hilarische, wrede, als dramatische wijze. Zo goed als elke scène is memorabel. Naast Harrons knappe regieprestatie, moet ook het acteerwerk – in het bijzonder dat van Christian Bale – worden bejubeld. Bale’s vertolking van Bateman is dan ook niet voor niets een internetfenomeen geworden. Met zijn droge opmerkingen, fantastisch ‘smoelwerk’ en ditto moves blijft dit een van zijn beste rollen. Bateman’s liefde voor muziek wordt mooi in het verhaal verweven doordat de soundtrack tegelijk gevuld wordt met de aanstekelijke klanken van Batemans favoriete artiesten: Phil Collins, Whitney Houston en Huey Lewis and the News. Allen worden ze voorzien van een persoonlijke analyse door Bateman himself.

American Psycho is een film die ondanks een tsunami van zwarte humor en bloedvergiet ook aanzet tot nadenken over de moderne maatschappij. Wat zie je als je in Wall Street naar buiten kijkt? Een welvarende habitat, voortgestuwd door stijlvolle individuen die de fysieke en financiële perfectie benaderen? Of een brouwplaats voor Barbie en Ken poppen die innerlijk rijp zijn voor het gekkenhuis?