mirror-cover

4-ster

Regie: Martin Scorsese | Met: Nicolas Cage, Patricia Arquette, John Goodman, Ving Rhames | Genre: Zwarte Komedie – Drama | Land: VS | Duur: 121 min

“After a while, I grew to understand that my role was less about saving lives than about bearing witness. I was a grief mop. It was enough that I simply turned up.” – Frank Pierce, BRINGING OUT THE DEAD

Frank doet al enkele jaren de nacht als ambulancier in de ruigste buurten van New York, maar de miserie waarin hij keer op keer wordt ondergedompeld eist stilaan zijn tol. Zijn nachtmerries starten wanneer hij ontwaakt en zijn dienst opneemt. Gedurende één lang en vermoeiend weekend zijn we Franks onzichtbare volgeling, toekijkend hoe hij de straten van “Hell’s Kitchen” doorkruist en geteisterd wordt door de geesten van zij die hij niet kon redden. Bringing Out The Dead heeft onmiskenbare invloeden uit Martin Scorsese’s eerste magnum opus, Taxi Driver. Vijfentwintig jaar later flitsen de New Yorkse neonlichten iets sneller langs de lens, maar het uitzicht tijdens de rondrit is amper veranderd. Alleen de essentie is niet meer dezelfde; deze film gaat over een man die gek wordt door échte horror, niet door paranoïa. De eenzaat die op een gewelddadige uitbarsting afstevende is nu een eenzaat die hopeloos op zoek is naar rust.

Een uitstekende Nicolas Cage speelt de ambulancier in kwestie. Hij tracht zijn patiënten uit de dood terug te halen, maar in de meeste gevallen heeft het hiernamaals hen al te diep verzwolgen. Toch blijft Frank knokken, want de keren dat zijn tussenkomsten wél het verschil maken geven hem vleugels. Hij beschrijft het als het beste gevoel in de wereld en vergelijkt het met verliefd worden. Wanneer we Frank de eerste keer ontmoeten leeft hij echter alles behalve op een roze wolk. Hij heeft al maanden niemand meer gered en vreest dat hij zijn “touch” kwijt is.

Op de drie nachten die we met Frank doormaken, wordt hij telkens vergezeld door een andere medeambulancier. Zo heb je Larry (John Goodman), een alles relativerende eetverslaafde die vindt dat Frank zijn job “niet zo serieus mag nemen”, Marcus (Ving Rhames), een hoogst gelovige kleerkast die beweert dat Jezus overal een hand in heeft, maar zich tegelijk zorgen maakt omdat Frank denkbeeldige figuren ziet, en Tom (Tom Sizemore) een psychopathische agressieveling die in een vorig leven een brute politieagent moet geweest zijn. Geen van hen geeft onze protagonist de kans om tot rust te komen. Zelfs zijn baas, die er al meermaals mee gedreigd heeft Frank te ontslaan, vindt telkens een excuus om hem in dienst te houden.

De hele film door hebben Frank en zijn collega’s hun handen vol met drugsoverdosissen, flippende daklozen, een maagdelijke bevalling en talloze hartstilstanden (“wat is er gebeurd met gewoon ‘onwel zijn’,” vraagt Frank zich luidop af). De chaos gaf Scorsese de mogelijkheid om zijn meesterlijk regiewerk tot het uiterste te drijven en verrassend veel variatie te bieden in een film die zich voornamelijk in en rond een ambulance afspeelt. De toen 57-jarige cineast pakte uit met een aantal halsbrekende cameravoeringen, gek framewerk, ADHD-editing en denderende muziek die de adrenalinestoot van de “graveyard shift” op het scherm projecteert. De enkele scènes die zich overdag afspelen zijn daarentegen veel rustiger en worden vooral gebruikt om Franks relatie met Mary (Patricia Arquette) in beeld te brengen. Zij is de dochter van één van zijn patiënten en mogelijk het enige lichtpunt in Franks leven.

Bringing Out The Dead is een intense belevenis waarin deprimerende momenten overgoten worden met duistere, bijtende humor. Net als voor Frank is het voor de kijker vaak onduidelijk of er nu gelachen of gehuild moet worden. In een bepaald subplot bevindt Frank zich op een dakterras van een appartementenblok, waar lassers een gespiesde man van een puntig hek trachten te halen. De vonken ogen als vuurwerk tegen het New Yorkse nachtlandschap. ”Isn’t that beautiful?” vraagt de bloedende man terwijl Frank zijn leven tracht te redden. Het zijn dergelijke contrasten die deze film zo memorabel maken.

Na een afwezigheid van bijna 10 jaar – waarin Scorsese Robert DeNiro Florida liet terroriseren in Cape Fear, vervolgens een kostuumdrama met Daniel Day-Lewis schoot (The Age of Innocence) en tot slot naar Tibet trok om de film Kundun in te blikken, keerde hij met Bringing Out The Dead eind jaren 90 terug naar zijn roots: New York City, getekende protagonisten en bravoureus regiewerk.

Bringing Out The Dead is geen makkelijke film en zal mogelijk niet gesmaakt worden door fans van Marty’s commerciële werk. Er is geen klassieke verhaalstructuur en naar de zachte kant van het verhaal zoeken is een onbegonnen werk. Hier neemt de regisseur ons mee in een wereld waar zelfvernietiging troef is; het is er zelfs een levenswijze. Mensen helpen die zichzelf niet eens helpen is een loodzware opgave, zo ondervindt Frank. Maar hij blijft koppig in de goedheid van de mens geloven. Die hoop is waar deze film rond draait. Want zelfs in de ergste omstandigheden vindt de mens een manier om te overleven, zo blijkt. Travis Bickle uit Taxi Driver geloofde daar niet in, en we weten allemaal hoe het met hem afliep…