mirror-cover

4-ster

Regie: David O. Russell | Met: Jason Schwartzman, Jude Law, Naomi Watts, Dustin Hoffman … | Genre: Komedie | Land: VS | Duur: 107 min |

Er zijn scenario’s die zo’n diverse lading aan maatschappijkritiek bevatten dat het bijna onmogelijk lijkt om het allemaal in een enkele film te stoppen, laat staan dat er dan nog sprake kan zijn van een consistent plot. ‘I Heart Huckabees’ van David O. Russell, u onder andere bekend vanwege ‘Silver Linings Playbook’, ‘American Hustle’ en nieuwkomer ‘Joy’,  is zo’n film die daarin slaagt. Deze komedie behandelt namelijk metafysische vraagstukken rondom de mens in de ruimte, tijd en (on)eindigheid. Tijdens het kijken is enige focus wel van belang; het hoofdpersonage stelt namelijk om de haverklap alles en iedereen, en dan vooral zichzelf in vraag.

Albert Markovski, activist tegen stadsuitbreiding en zelfverklaard poëet, wil een driedelig toeval en de betekenis van het leven laten uitpluizen door een koppel existentiële detectives; een rol op het lijf geschreven voor acteur Jason Schwartzman (Rushmore, The Darjeeling Limited). Het detectiveduo bestaat uit Bernard (een prima Dustin Hoffman) en Vivian (een hilarische Lilly Tomlin). Ze bespioneren Albert op zijn eigen wens doorheen zijn dagelijkse routines en nemen alles, maar dan ook alles op. Hun spionagewerk is steeds duidelijk op de achtergrond te zien en dat leidt tot hilarische taferelen.

Al snel blijkt dat Albert ongelukkig is; dit omdat corporate prick Brad Stand (Jude Law) hem gebruikt om hogerop te klimmen in Huckabees (the everything store), en daarinboven Albert’s job overneemt. Al vrij snel raden de detectives Albert aan om kennis te maken met collega-patiënt Tommy Corn (een uitmuntend metafysische Mark Wahlberg). Tony is een brandweerman met dezelfde levensvragen en gelooft dat de schuld van zowat alles ligt aan petroleum. Deze twee buddies vinden bij elkaar dezelfde donkere gedachtes en gaan samen doorheen het verwerkingsproces inzake perceptie van de realiteit. Er is nog meer, veel meer te ontdekken in deze komedie, maar ik raad u aan dit zelf te ondekken.

Sommigen zullen stellen dat dit een chaotische film is, en deze personen hebben geen ongelijk. Er wordt namelijk veel door elkaar gesproken; er zijn veel simultane acties in zowat elke shot en de special effects, jawel laat ik het zo noemen, komen gedateerd over. Ze worden telkenmale geïmplementeerd wanneer Albert zijn ziel/het universum laagje per laagje probeert te doorgronden. Ook overacting en underacting zijn troef, slecht gemotiveerde keuzes van de personages en een overall vreemde dynamiek zijn eigen aan de prent.

Klinkt allemaal wat negatief, niet? Neen, integendeel, al deze factoren samen vormen hier uitzonderlijk het recept voor een uniek stukje cinema.