mirror-cover

4-ster

Regie: Bong Joon-ho | Met: Hye-ja Kim, Bin Won, Ku Jin | Genre: Thriller – Drama – Mysterie | Land: Zuid Korea | Duur: 128 min

“You’re not even worth the dirt on my son’s toenail” – Mother, MOTHER

De Zuid-Koreaanse regisseur Bong Joon-ho maakte de afgelopen jaren naam met zijn ijzige thriller Memories of Murder en verstevigde nadien zijn reputatie als één van de creatiefste filmmakers van zijn generatie met de vreemde, politieke monsterfilm The Host. Dit jaar brak hij helemaal door met zijn Engelstalig debuut Snowpiercer. Maar velen leken het pareltje te vergeten dat hij tussenin maakte: Mother, een uitstekende genremix waarin hij een tragisch moordmysterie overgoot met zwarte humor, melodrama en sociale satire. De plot lijkt op het eerste zicht niet ingewikkeld: een jonge, zwakbegaafde man wordt opgesloten wanneer een eenvoudig bewijsstuk hem linkt aan de moord op een jong meisje, waarna zijn moeder in actie treedt om zijn onschuld te bewijzen. Simpel, toch? Alleen ademt elke scène een surrealistisch sfeertje uit waardoor niets is wat het lijkt.

De moeder, briljant vertolkt door Kim Hey-ja, is een kruidendokter en illegale acupunturiste die duidelijk ver gaat in haar moederlijke toewijding. Té ver, zo blijkt. Alles wat ze doet staat in het teken van haar 28-jarige zoon Do-joon (Won Bin). Door zijn mentale achterstand is hij wat traag van begrip, heeft hij vaak te kampen met geheugenverlies en gedraagt hij zich als een twaalfjarige. Dat komt goed uit voor zijn louche makker Jin-tae (Ku Jin), die de gevolgen van hun kwajongensstreken makkelijk op Do-joon kan steken. Al het bovenstaande speelt in Do-joons nadeel wanneer hij wordt opgepakt voor de moord op een schoolmeisje: tijdens de ondervraging kan hij geen deftige zin formuleren, laat staan een alibi voorleggen.

Wanneer de politie de zaak maar wat graag wil afronden en de advocaat die moeder (ze krijgt geen naam in de film) inhuurde half werk levert, besluit ze het heft in eigen handen te nemen. Haar onderzoek leidt tot een paar serieuze twists en geleidelijk aan wordt ze ondergedompeld in een wereld waar ze met moeite uit kan. Er komen geheimen van het slachtoffer aan het licht en wanneer haar zoon op de koop toe onderdrukte herinneringen begint los te wekken, betreden we plots Psycho-achtige wateren.

De vergelijking met Hitchcockiaanse suspense doelt in de eerste plaats op de klassieke aanpak van het whodunit-genre, maar ook op de manier waarop regisseur Bong het publiek volledig in zijn greep heeft. In Mother heb je het raden naar welke richting de filmmaker uitgaat. Het enige dat vaststaat is dat we in handen zijn van een getalenteerde vakman met een uiterst bizar gevoel voor humor.

Zo bracht wat opzoekingswerk aan het licht dat actrice Kim in haar thuisland vooral bekend staat om haar rol van overbezorgde moeder in een plaatselijke tv-soap. Bong zag er de humor van in om net deze actrice te casten als een gelijkaardig personage dat een tiental lugubere stappen verder gaat. Maar wat begint met absurde humor, eindigt met een behoorlijk ongemakkelijk gevoel.

Bong jongleert met filmstijlen dat het een lieve lust is; van film noir en Indie realisme tot pikzwarte humor. Hij haalt bovendien op elk moment het allerbeste uit zijn protagoniste. Deze moeder gaat in tegen een maatschappij die ze niet kan – of niet wil – begrijpen en haar gedoemde zoektocht brengt haar in situaties waarin een vrouw op haar leeftijd niet hoort te zitten. Moeders vastberadenheid houdt haar echter overeind, tot aan het bittere eind.

Terwijl de plot steeds gekkere bochten maakt, blijft regisseur Bong hoogstaand visueel werk afleveren. Zijn virtuoze cameraman Hong Kyung-Pyo (Snowpiercer) laat de camera duiken en glijden alsof het niets is, en extreme close-ups worden afgewisseld met al even extreme long shots die van de personages slechts kleine figuurtjes maken tegen een grote achtergrond.

Als Mother met één gebrek moet afrekenen, is het datzelfde wat ook Bongs andere films te verwijten valt: dat een deel van de logica moet wijken voor de fenomenale ideeën van de regisseur. In het geval van Bong valt dat echter te vergeven; zijn ideeën zijn immers te uniek om niet te gebruiken. Vergelijkingen met Hitchock zijn meer dan terecht, maar ergens diep vanbinnen zit een meesterwerk verborgen waar niemand iets aan zal kunnen toevoegen; ééntje dat we met een beetje geluk ooit te zien zullen krijgen. In de tussentijd bewijst hij keer op keer een unieke stem te zijn in een filmwereld waar te vaak op safe wordt gespeeld.