Regie: Ang Lee / Met: Kevin Kline, Joan Allen, Sigourney Weaver, Tobey Maguire, Christina Ricci, Elijah Wood …/ Genre: Drama / Land: VS / Duur: 112 min.

“Your family is the void you emerge from, and the place you return to when you die” – Paul, THE ICE STORM

THE ICE STORM speelt zich af gedurende een Thanksgiving-weekend in Connecticut, tijdens de vroege jaren 70 – een periode waarin Richard Nixon zichzelf tevergeefs trachtte te redden van het Watergate-schandaal en het morele kompas van de Amerikaanse maatschappij tegelijkertijd volledig tilt sloeg. Een gedetailleerd scenario, sterk acteerwerk en de elegante regie van Ang Lee (CROUCHING TIGER HIDDEN DRAGON, LIFE OF PI) maken van deze tragikomedie een subtiele, maar krachtige observatie van de schijnbaar ideale levens van twee bevriende families uit de suburbs. Terwijl de ouders aan partnerruil doen op key parties, experimenteren hun adolescente kinderen volop met seks, drugs en alcohol. Vervreemding is alomtegenwoordig en er wordt op de meest foute manieren getracht om elkaar terug op te zoeken. De gelijkaardige film AMERICAN BEAUTY werd twee jaar later met lof en oscars overladen, terwijl THE ICE STORM al in het vergeethoekje was beland. Na het herbekijken van beiden kunnen we gerust stellen dat de rollen evengoed omgekeerd hadden mogen zijn.

Van bij het begin voel je de ijskoude bries die door de betrokken families waait en hen steeds verder uiteendrijft. Niet alleen figuurlijk, want op de achtergrond wordt gesproken van een aankomende storm die naar mate de film vordert een grotere rol van betekenis speelt. De twee clans waar de prent om draait zijn de Hoods (Kevin Cline en Joan Allen als de ouders, Tobey Maguire en Christina Ricci als de kinderen) en de Carvers (Jamey Sheridan en Sigourney Weaver als de ouders, Elijah Wood en Adam Hann-Byrd als de kinderen). Allen bewonen ze stijlvolle huizen en lijken ze een zorgeloos leven te leiden, maar niets is minder waar. Daar waar de Hoods nog via een zijden draadje aan mekaar hangen, lijken de barsten bij de Carvers onherstelbaar te zijn.

In plaats van het feestweekend samen te vieren, zijn de Hoods en de Carvers voornamelijk met hun eigen prioriteiten bezig. De vreemdgaande ouders en hun ontspoorde kinderen hebben sinds lange tijd een complex dominoparcours opgebouwd dat tijdens deze film uiteindelijk wordt omgestoten, met alle tragische gevolgen van dien. Hoewel de dreigende ondertoon een constante is, zorgt het scenario eveneens voor een grote portie satire. In combinatie met enkele uitstekende acteerprestaties (vooral de kinderen demonstreren waarom de meesten van hen ondertussen een rijkgevulde carrière hebben) levert het enkele slimme en grappige momenten op die de film een pak aangenamer maken om te verteren. Regisseur Lee balanceert zijn film feilloos tussen de noden en de moeilijkheden van de individuele personages, die later hun impact zullen hebben op hun respectievelijke families. Scène per scène worden parallellen getrokken tussen het kinderlijke gedrag van de ouders en de “volwassen” gedachtegang van hun kinderen. Clichés worden daarbij netjes vermeden.

THE ICE STORM is gebaseerd op een roman van Rick Moody, die naar eigen zeggen tot tranen toe bewogen was door Lee’s verfilming. De Taiwanese filmmaker – die zijn studies afwerkte in de VS – en scenarist James Schamus brengen hun werk met veel zorg op het scherm. De vele onderlinge relaties werden netjes uitgewerkt, de opbouw naar de climax voelt nooit gepusht aan en ook aan cultureel detail werd aandacht besteed. Het symbolisme van de aankomende storm kan betekenisvol zijn voor sommigen en misschien een tikkeltje te opzichtig voor anderen, maar het is nu eenmaal een cruciaal element in het verhaal. Eéntje dat met voldoende soberheid werd aangepakt.

Aanvankelijk ontplooit THE ICE STORM zich als een goed geacteerde en beresterk geschreven soap. De nadruk ligt op de humoristische situaties, zoals een dubbelzinnig racistisch dankgebed van één van de dochters en een gesprek van vader op zoon, waaruit die laatste moet leren dat masturberen onder de douche alleen maar water en elektriciteit verbruikt. Hoe beter we de personages echter leren kennen, hoe meer schaduwen er geworpen worden op het geheel. Hoewel er met de Hoods en de Carvers een band kan gesmeed worden, is er van medelijden bij de kijker allicht geen sprake. Hun koude levensstijl en onverantwoorde daden maken dat de climax als een soort verdiende loon kan bekeken worden, jammer genoeg ten koste van één van hen.

4-ster

a