mirror-cover

4-ster

Regie: Marc Caro & Jean-Pierre Jeunet | Met: Jean-Claude Dreyfus, Dominique Pinon, Sylvie Laguna… | Genre: Zwarte komedie | Land: Frankrijk | Duur: 99 min |

Een slager in een dorp met knotsgekke inwoners. Liefhebbers van Vlaamse fictie zullen bij het lezen van deze slagzin waarschijnlijk de link leggen met het destijds immens populaire Van Vlees en Bloed, maar in 1991 maakten Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet er al een film rond. En hoewel Jeunet pas internationale roem verwierf met Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain (2001) lijkt het ons meer aangewezen om Delicatessen in deze rubriek op te nemen.

Slagerij ‘Delicatessen’ is gelegen in een postapocalyptisch dorpje en het vlees is er van een ongeziene kwaliteit. De eigenaar is de boosaardige monsieur Clapet (Jean-Claude Dreyfus), die boven de handelszaak nog een aantal kamers verhuurt. Zo hebben onder andere het koppel Georges (Jean-François Perrier) en Aurore Interligator (Silvie Laguna) – wiens talrijke zelfmoordpogingen telkenmale mislukken – er hun huishouden, alsook het arme gezin van Marcel Tapioca (Ticky Holgado). Julie Clapet (Marie-Laure Dougnac), dochter van, woont dan weer op het bovenste. Wanneer circusartiest Louison (Dominique Pinon) het zoekertje voor slagershulp in de slagerij van monsieur Clapet ziet staan, gaat hij er meteen op af en maakt ook hij zijn intrek in het gebouw. Al bij de eerste ontmoeting slaat de vonk tussen Louison en Julie over, maar dat is buiten vaderlief gerekend, die nogal overbeschermend is en zijn dochter niet toelaat lief te hebben.

Daarmee is Delicatessen een verhaal over verboden liefde, gebracht in een surrealistisch jasje. Elke keer Julie van iemand probeert te houden, zorgt Clapet ervoor dat hij verdwijnt, hetgeen meteen ook de uitmuntende smaak van zijn vlees verklaart. Dat op zich is slechts een van de talrijke voorbeelden die de tweeledigheid van deze prent aantoont. Want onder de duistere kant van deze film, spelen zich heel wat komische taferelen af. Daarnaast is deze Delicatessen zeer experimenteel voor zijn tijd. Lezers die vertrouwt zijn met het werk van Michel Gondry zullen ongetwijfeld weten op welke manier dat zich vertaalt. Het zou me zelfs niet verbazen, mocht Gondry de basis voor zijn stijl als regisseur uit films als deze hebben gehaald.

Ondanks de donkere zijde is Delicatessen een film om met het hele gezin op een luie zondagnamiddag te bekijken. Het clowneske kantje voorkomt nadien namelijk nachtmerries. Denk daarbij maar aan de films van Laurel en Hardy of Charlie Chaplin tijdens het eerste deel van de twintigste eeuw. Caro en Jeunet weten een unieke onderwereld te creëren en houden je daar als kijker van begin tot einde in vast, maar laten je aan het einde weer vrij met een lach op het gezicht.