mirror-cover

4-ster

Regie: Alfred Hitchcock | Met: Joel McCrea, Laraine Day, George Sanders | Genre: Thriller – Mysterie | Land: VS | Duur: 120 min

“I think the world has been run long enough by well-meaning professionals. We might give the amateurs a chance now.” – Carol Fisher, FOREIGN CORRESPONDENT

Foreign Correspondent vind je niet gauw terug in top-10 lijstjes van de meest belangrijke Hitchcockfilms aller tijden. Desondanks is het een schoolvoorbeeld van het door Hitchcock grootgebrachte travelogue-genre, waarin de protagonist heen en weer moet reizen om een missie gedaan te krijgen. Correspondent was na Rebecca de tweede film die de legendarische cineast in het jaar 1940 op de wereld los liet. De twee werken markeerden het begin van zijn avontuur in Hollywood. Correspondent is zeker geen perfecte film, maar hij kan gerust beschouwd worden als één van zijn meest onderschatte. De tekenen van post-productiegepruts lieten hun sporen na, net als het gevoel dat het scenario door te veel handen is gegaan (maar liefst 14 schrijvers ontfermden er zich over), maar Hitchcocks stempel staat er te stevig opgedrukt om daar een probleem van te maken. Dit blijft een hoogst entertainend werk uit de begindagen van Hitch’s Amerikaanse periode.

De film volgt Johnny Jones (Joel McCrea), een journalist voor de New York Globe die onder het geweldige pseudoniem Huntley Haverstock naar Europa mag afreizen om verslag uit te brengen over de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Het nieuws dat voordien haar weg naar de VS vond, leek namelijk niet overeen te komen met de waarheid. Haverstock is een koppige kerel die zich wil vastbijten in wat er werkelijk gebeurt, en in tegenstelling tot zijn collega’s niet geïnteresseerd is in het schrijven van opgeblazen puff pieces. Samen met de knappe vredesactiviste Carol (Laraine Day) en de vlotte Brit ffolliott (George Sanders), een medejournalist die zijn naam bewust zonder hoofdletter schrijft, begint hij aan een avontuur dat begint bij de moord op een Hollandse diplomaat, een tussenstop maakt in een mysterieuze windmolen en eindigt met een noodsituatie aan boord van een passagiersvliegtuig boven de oceaan. Ondertussen bloeit er natuurlijk ook een verplichte romance, lijkt niemand te zijn wie ze zeggen te zijn en staat de oorlog op het punt om uit te breken.

Foreign Correspondent moet het vooral hebben van enkele uitstekende set pieces. De scène waarin een man vermoord wordt tijdens een regenvlaag en de dader er tussen een zee van zwarte paraplu’s vandoor gaat, behoort tot één van Hitchcocks meest memorabele momenten. Ook de spannende windmolenscène en de spectaculaire, innovatieve climax in het vliegtuig behoren tot het beste wat de regisseur te bieden had. Zelfs in het CGI-tijdperk blijft deze film op technisch vlak triomferen.

Een plaats naast onsterfelijke klassiekers als Psycho en Vertigo krijgt Foreign Correspondent allicht nooit, en dat is, als we eerlijk zijn, terecht. Tempoproblemen en de onwaarschijnlijke liefde tussen Haverstock en Carol (die mekaar amper kennen en elkaar ten huwelijk vragen in het midden van de film) zijn de grootste boosdoeners. Tussenin zit echter genoeg kwaliteit om in het gezelschap van films als North By Northwest en The 39 Steps te mogen vertoeven. Het acteerwerk van McCrea en vooral Sanders valt bovendien te smaken. In die categorie is het dan weer Laraine Day die een steek laat vallen. Van alle leading ladies waar Hitch mee uitpakte, is Day één van de minst memorabele.

Nadat hij net in de tumultueuze periode zijn thuisland had geruild voor Hollywood, kwam Hitchcock onder vuur te liggen bij zijn landgenoten. Hij werd als een lafaard beschouwd, maar met deze film deed de regisseur wat hij kon voor zijn natie. Foreign Correspondent diende in de eerste plaats als springplank om zijn kenmerkende suspense in de VS te verkopen, maar Hitch maakte van de gelegenheid gebruik om er een ware propagandafilm van te maken. Vooral de epiloog, waarin Haverstock vanuit een gebombardeerd Londen zijn landgenoten via de telefoon waarschuwt voor de plannen van de vijand, is zeer on-Hitchcock en voelt aan alsof de filmmaker de kritiek op die manier tegemoet wou komen. Bij de vijand werd de film alvast bekeken; Joseph Goebbels noemde het een “masterpiece of propaganda” voor de geallieerden.