mirror-cover

4-ster

Regie: Richard Brooks | Met: Robert Blake, Scott Wilson, John Forsythe… | Genre: Drama – Misdaad – Biografie | Land: VS | Duur: 134 min |

Truman Capote was al een gevierde auteur in de jaren 50, voornamelijk dankzij het succes van zijn novelle Breakfast at Tiffany’s, maar toen zijn obsessie voor één bepaalde misdaad uit 1959 hem dreef tot het publiceren van In Cold Blood, een boek waarin hij converseerde met twee ter dood veroordeelde criminelen, gaf hij een nieuwe draai aan zowel journalisme als literatuur, door beiden te combineren. Capote werd een begrip in de Engelstalige literatuur en 8 jaar later verfilmde Richard Brooks zijn boek op de meest authentiek mogelijke wijze – door op de locaties van de feiten te filmen – en met Robert Blake en Scott Wilson in de hoofdrollen.

Perry Smith (Blake) en Dick Hickock (Wilson) zijn een stel ex-gevangenen met een heel uiteenlopend karakter. Perry is een beschadigde man die nog steeds afrekent met jeugdtrauma’s, terwijl Dick een gewetenloze playboy is. Het duo is ongewoon opgewekt over het vooruitzicht om een gezin van vier te vermoorden en 10.000 dollar uit hun kluis te stelen. De tip kreeg Dick van een ex-celgenoot en het plan is om nadien te vluchten naar Mexico. De film switcht aanvankelijk tussen conversaties tussen Perry en Dick terwijl zij met hun wagen richting de woning van hun slachtoffers trekken en luchtige beelden van de familie Clutter, die zonder het te weten hun laatste dag meemaken. De Clutters worden afgebeeld als een gelukkig, simpel gezin; dochter Nancy geeft les aan jongere meisjes, broer Kenyon rookt sigaretten in de kelder en vader Herb heeft dat door maar laat hem begaan. Enkel moeder Bonnie is in minder goede doen door haar niet nader genoemde ziekte. Regisseur Brooks maakt de juiste keuze om dit harmonieuze gezin nooit als heiligen voor te stellen en daarmee onze kijk op het drama te beïnvloeden.

Ondertussen komen we te weten dat de uitbundige Dick de ingetogen Perry koos voor deze klus omdat die reeds iemand vermoord heeft, al zorgen enkele flashbacks ervoor dat de drang om te moorden bij die laatste afneemt naarmate ze dichter bij de woonst van de Clutters komen. De relatie tussen de twee criminelen is ongebruikelijk. Dit zijn geen typische filmcriminelen die stoere praat verkopen, maar realistisch geportretteerde mensen die voor mekaar zorgen.

Even opmerkelijk is de manier waarop regisseur Brooks de kalmte bewaart. Wanneer het tweetal om 2 uur ‘s nachts hun intrede maakt bij de Clutters slaat de filmmaker de gruwelijke feiten over en skipt hij door naar de volgende ochtend, daar waar minder geduldige regisseurs het bloedbad dan al voluit in beeld hadden gebracht. In de plaats daarvan krijgen we een nieuwe kijk op de feiten: die van de politie. Dit brengt ons bij het sterkste punt van In Cold Blood: de manier waarop de zaak vanuit verschillende standpunten wordt bekeken. Het zorgt voor enig ongemak wanneer je als kijker vaststelt dat het bijna onmogelijk is om niet mee te leven met de innerlijke strijd die de twee monsters voeren. Vooral met Perry, schitterend vertolkt door de in 2001 zelf voor moord veroordeelde Blake, is het moeilijk om emotioneel afstand te nemen, iets wat bij Capote ook het geval was.

In Cold Blood is uiteindelijk meer dan een docudrama over een misselijkmakende misdaad. Regisseur Brooks maakte een prent waarin het menselijk aspect centraal staat, of het nu gaat over mensen die omkomen, of mensen die in staat zijn anderen te vermoorden. Een oordeel laat de maker dan ook volledig aan de kijker en het rechtssysteem over, al valt er na het bekijken van de viervoudige moord (die uiteindelijk op meesterlijke wijze volledig in beeld wordt gebracht en integraal werd opgenomen in het echte Clutter-huis) weinig over te discussiëren.