mirror-cover

4-ster

Regie: Peter Weir | Met: Rachel Roberts, Anne-Louise Lambert, Vivean Gray | Genre: Drama – Mysterie | Land: Australië | Duur: 115 min |
“What we see and what we seem are but a dream, a dream within a dream.” – Miranda, PICNIC AT HANGING ROCK

 

Op een dromerige Valentijnsdag in 1900 trekt een groep meisjes van een strenge Australische school naar Hanging Rock – een vulkanische rotsformatie niet ver van het schoolgebouw – voor een picnic. Drie van de meisjes verdwijnen er samen met één van de leerkrachten met de noorderzon. Eén van hen duikt een week later op, maar kan zich haast niets herinneren. De anderen worden nooit teruggevonden. Met die basis bouwde regisseur Peter Weir (The Truman Show, Dead Poets Society) een betoverende film over seksuele ontdekking en het spirituele conflict tussen Europese kolonisten en de mysterieuze krachten die op de loer liggen in de oeroude gebieden die ze bezetten.

Het verhaal opent in het Appleyard College, een kostschool voor tienermeisjes. Zoals dat ging in die periode, werden de jonge studentes gedrild om zich keurig te gedragen; hun levendigheid en openbloeiende seksualiteit worden onderdrukt door niets verhullende, Victoriaanse jurken. Een shot waarin een rozenknop met een aandruktoestel wordt platgeperst om in een kader aan de muur te belanden, is al meteen een duidelijke metafoor voor de meisjes en de school. Picnic At Hanging Rock druipt van dergelijke symboliek.

Hanging Rock blijkt een rauwe, primitieve locatie te zijn, die opmerkelijk contrasteert met het immaculate voorkomen van de meisjes. De plek is een doolhof van doorgangen en verborgen kloven, en de kliffen verhullen vormen die ontegensprekelijk lijken op bizarre gezichten. Van zodra de groep aankomt, maakt de dromerige, romantische sfeer van het begin plaats voor een ongemakkelijke, nachtmerrieachtige stemming. Met zijn wonderlijke cinematografie en creepy muziek, geeft regisseur Weir ons het gevoel dat hier iets bovennatuurlijks aan de hand is.

Miranda (Anne-Louise Lambert), het populairste meisje van de school, besluit er met twee vriendinnen even op uit te trekken. Als nimfen dwarrelen ze tussen de bomen en rotsen, terwijl Edith, de niet zo snuggere meid die zichzelf mee heeft geïnviteerd, hen amper kan bijhouden. Die laatste dringt er al snel op aan om terug te keren, maar de anderen negeren haar. Het is alsof ze plots in een trance zijn beland en aangetrokken worden door de top van Hanging Rock. Gaandeweg ontdoen ze zich van hun kledij – hun laatste link met de beschaving – en verdwijnen ze in de hoogste spelonken van de rots. Later, bij de terugkeer van de groep in de school, blijkt dat één van de leerkrachten hen achterna is gegaan en eveneens verdwenen is.

Met man en macht wordt er naar het viertal gezocht, maar de zoektocht levert niets op. Twee toevallige voorbijgangers, een chique geklede jongeman en een boerenzoon, starten een eigen onderzoek waarbij één van de vermiste meisjes teruggevonden wordt. Zij is echter niet in staat het mysterie op te klaren. Weir legt nooit uit waarom het viertal verdween, en net die onwetendheid maakt de film zo sterk. Vielen ze in een put? Zijn ze verkracht en ontvoerd? Of zijn er bovennatuurlijke krachten mee gemoeid? Op een bepaald moment wordt er gesuggereerd dat Miranda – die in het begin al liet weten dat ze niet zou terugkeren – in een zwaan veranderd is; een symbool voor schoonheid en metamorfose. Zwart op wit komen we het echter nooit te weten.

Het verhaal is niet de drijvende kracht achter deze film. Het zijn de losse details die een mogelijk antwoord bieden; de meisjes, de locatie, de insecten en reptielen, de rots en de vogels. De poëtische voice-overs en prachtig belichte natuurbeelden geven de indruk dat we te maken hebben met een Terrence Malick-film avant la lettre.

Picnic at Hanging Rock is niet voor iedereen, maar zij die zich aangesproken voelen door de bovenvermelde thema’s, zullen deze film een fascinerende ervaring vinden die per kijkbeurt nieuwe geheimen prijsgeeft.