Regie: Alex Cox / Met: Harry Dean Stanton, Emilio Estevez, Tracey Walter … / Genre: Komedie – Misdaad – Science Fiction / Land: VS / Duur: 94 min. /

A repo man spends his life getting into tense situations.” – Bud, REPO MAN

Films die zo origineel waren als REPO MAN – niet te verwarren met het Jude Law debacle Repo Men van enkele jaren terug – doken maar eens om de zoveel tijd op in het Hollywood van de jaren ’80. De getroubleerde visie die de Brit Alex Cox bij dit regiedebuut aan de dag legde, stond niet meteen garant voor succes, maar door de jaren heen groeide deze avant-gardefilm wel uit tot een geliefd werk van de late Generatie X. Na 30 jaar heeft de prent zijn “cool” nog steeds bewaard, waardoor ook de volgende generatie volop kan meegenieten. Want waar anders moet je terecht voor een anti-sociale, in hardcore punk gedrenkte sci-fi komedie over een radioactieve Chevy Malibu?

De traditionele A tot B tot C plotconstructie wordt hier op geniale wijze ingevuld door hilarische personages met een bizar gevoel voor humor en een compleet van de pot gerukt verhaal met heerlijk veel aandacht voor onnozele details. REPO MAN bezit dan wel alle ingretiënten van een belachelijke B-film, regisseur/schrijver Cox weigerde koppig de bekende formules te gebruiken en baant zich een eigen weg doorheen de chaos uit zijn scenario.

Emilio Estevez – toen even onbekend als hij dezer dagen opnieuw is – speelt Otto, een supermarktbediende met een voorliefde voor punkrock en de bijhorende moshpits. Aan het begin van de film verliest hij zowel zijn job als zijn vriendin, maar niets bereidt hem voor op het avontuur waar hij kort daarna zal worden ingesleurd wanneer hij een “repo man” (Harry Dean Stanton) ongewild helpt bij het stelen van een auto. Voor hij het weet zit Otto vast in een droomachtige wereld, bevolkt door breiende flikken, gelobotomiseerde wetenschappers, hippies, ufo-activisten, de gevaarlijke gebroeders Rodriguez en de CIA; allen op zoek naar de mysterieuze Chevy en haar dodelijke cargo.

Cox’s film is een absurde weerspiegeling van Amerika onder het regime van Ronald Reagan, waarbij de realiteit echter overtrokken wordt door vlagen van pure fantasie. De satire zit bovendien naadloos verwoven in de waanzinnige thriller-plot, wat de film zo waterdicht maakt dat het geen verrassing is wanneer de dubbelzinnigheid aan sommigen voorbijgaat. Met uitspraken als “let’s do some crimes” en ‘goddamn-dipshit-Rodriguez-gypsy-dildo-punks!” is REPO MAN ook een regelrechte quote-machine. Verder onthouden we de superbe vertolking van Stanton – één van de meest ondergewaardeerde acteurs ooit – en een hoogst entertainende Estevez. Ook het camerawerk van Robby Müller mag gezien worden.

De les die we uit de film trekken is om anders te durven zijn. In een wereld waar de meeste mainstreamfilms ontworpen zijn volgens een algemene, makkelijk verteerbare structuur – de film voelt dat aan de tand door alle voedingsproducten te labelen met weinig uitnodigende etiquetteopschriften als “voedsel” of “drank” – kiest REPO MAN resoluut voor een ander pad. De genremix en de punk soundtrack dragen beiden bij tot het unieke geheel.

99 % van de film houdt geen steek en door de low-budget productie ziet zelfs een pasgeboren lama door de speciale effecten heen, maar dat maakt REPO MAN niet minder bevredigend. Beschouw het als een geschifte droom, ééntje waarbij je zelf over de met neongloed gevulde straten van het LA uit de eighties glijdt in een vliegende auto. “Intense!”

4-ster