Alan Rickman’s dood op 69-jarige leeftijd werd gisteren door zijn familie bevestigd. De Britse filmgrootheid houdt er een fenomenale carrière op na en dit ondanks het feit dat hij zeer laat doorbrak. Hoe geniaal en expressief de man ook kon zijn met subtiele lichaamstaal, het zal altijd zijn stem blijven die als zijn sterkste wapen wordt beschouwd, iets wat al meteen duidelijk werd bij zijn eerste Hollywoodrol, die van de Duitse terreur-mastermind Hans Gruber in de actieprent Die Hard, naast de toen nog redelijk onbekende Bruce Willis in 1988. Hij maakte zich meteen onsterfelijk.

Rickman was in de jaren 70 vooral aan het werk als toneelacteur in Engeland, waar hij zich met de Royal Shakespeare Company in de kijker speelde bij de BBC, die hem in 1978 zijn eerste televisierol aanboden als Tybalt in Romeo & Juliet. Na een kleine 10 jaar als TV-acteur trok de toen 41-jarige Rickman naar Hollywood, waar hij na amper twee dagen de rol van de schurk in Die Hard aangeboden kreeg na gesprekken met regisseur John McTiernan en de producers. Rickman was naar verluidt niet eens geïnteresseerd in de rol.

“Ik wist niets over LA,” vertelde de acteur in een interview met GQ in ’92. “Ik las het script en dacht, ‘Wat is dit? Ik ga niet in een actiefilm meespelen…'” Zijn makelaar gaf hem gelukkig ander advies, waardoor Die Hard de start vormde van een ware carrièrewending. De algemene bewondering voor Die Hard heeft ook veel te maken met Rickman, die ondanks zijn gebrek aan ervaring in de filmindustrie wist wat hij wou voor zijn personage. Zo eiste hij naar verluidt om input te geven over Gruber’s kostuums, gedrag en de reden voor zijn kwaadaardigheid. Daarbij ging hij in de clinch met regisseur McTiernan en producer Joel Silver, maar zijn ideeën hielden steek want hij kreeg wat hij wou, en Die Hard werd er alleen maar beter op.

Rickman’s beste acteermoment uit die film is de onvergetelijke eerste meeting tussen Gruber en John McLane (Willis), die op Rickman’s vraag werd herschreven omdat hij vond dat het aannemen van een Amerikaans accent een meerwaarde bood. Gelijk had hij.

Al van bij zijn debuut maakte Rickman een impact op de filmwereld. Zijn vertolking van Gruber vormde de defenitie van de Euro-schurk die tot op de dag van vandaag gekopiëerd wordt in films als Taken. Nadien ging hij met veel succes vaker de serieuzere toer op, maar Rickman behandelde ook zijn uitstapjes naar blockbusterland als een echte pro en wist zelfs eigenhandig het niveau van een matige film op te trekken.

We missen hem nu al.