Er zijn zo van die horrorfilms die sinds mijn kindertijd op het netvlies gebrand staan. Ze bezorgden me ontelbare, slapeloze nachten en het lijstje wordt aangevoerd door Kubrick’s THE SHINING. Op de tweede plaats staat THE OMEN van Richard Donner uit 1976. Deze komt nog niet aan de knieën van eerstgenoemde, maar het is eveneens een film die spaarzaam is met shokerende beelden en vooral teert op een ondraaglijke sfeer. Die zijn vaak het efficiëntst. Hoofdpersonage/Antichrist Damien Thorn was dan ook de antagonist van mijn nachtmerries als kind. De blik in zijn ogen ging door merg en been.

De bijhorende score van Jerry Goldsmith, waarvoor hij werd bekroond met een Academy Award, combineert klassieke horror- en suspenselementen met dodenmismotieven. Het overvloedig gebruik van koorstemmen drukt zo krachtig door, dat het geheel zou kunnen doorgaan voor een hedendaagse zwarte mis.

Met uitzondering van het liefdesthema dat we in “The New Ambassador” horen, zorgt deze score voor een huiveringwekkende luisterbeurt. De muziek zorgt er grotendeels voor dat de film vandaag de dag overeind blijft, want dit is één van die prenten die in de loop der jaren wat aan angstwaarde heeft moeten inboeten. Dat neemt echter niets weg van het geheel als film, die van een meer dan degelijk niveau is. Goldsmith bracht hier een moeilijk te overtreffen, muzikale weerspiegeling van het kwade dat me nog steeds koude rillingen bezorgt. Mede door zijn bijdrage werd THE OMEN zo’n succes.