De kritische ontvangst van Terrence Malicks The New World in 2005 kenmerkte zich voor het grootste deel door verbijstering, uitgesproken vijandigheid of neerbuigendheid. Maar, heel af en toe ook door hysterische lofbetuigingen die jammer genoeg het bewustzijn van de meerderheid niet bereikte. Tijd om Malicks verkeerdelijk begrepen sprookje van onder het stof te halen.

Het volstaat te zeggen dat Malicks versie van Pocahontas en John Smith geen nobele ‘savage film’ is die de schadelijke effecten van de blanke boosdoener in de verf zet. De partizanen en fanatici van deze film zullen het erover eens zijn dat de culturele achtergrond van deze films vooral bestaat uit Mozart, Wagner, naturalisme, etnografie, een vleugje Heidegger of Kant, en vooral zijn enthousiasme voor vogelspotten.

Laatstgenoemde passie is eveneens terug te vinden in James Horners (Titanic, Braveheart) compositie. Zoals Hans Zimmers score voor The Thin Red Line, speelt Horner perfect in op de wensen van de regisseur. De soundtrack weerspiegelt zijn poëtische filmstijl die onaangeroerde landschappen en langzame shots van wilde dieren op ons afstuurt. De componist haalt alles uit de kast om Malicks liefde voor natuurlijke schoonheid te accentueren.

The New World is geen film die je zomaar bekijkt, het is een film die je overkomt. Malick nam er zijn tijd voor, dus moeten wij hetzelfde doen, want als al het overige Hollywood-voer begint te rotten, zal deze standhouden.