wes-anderson-royal-tenenbaums-books

Sinds THE ROYAL TENENBAUMS, ondertussen 12 jaar (!) geleden, is Wes Anderson’s filmstijl slechts lichtjes veranderd. Technisch zit het natuurlijk allemaal nog een pak beter in mekaar, maar het lijkt alsof de filmmaker toen zijn vaste stijl had gevonden. Sindsdien bestaat zijn oeuvre uit deze typische, bij gebrek aan een andere benaming, “Wes Anderson films”. Droge humor, cynische en vaak egoïstische personages, kleurrijke en hypergedetailleerde sets en objecten (zie de boekcovers van de fictieve biografiëen uit THE ROYAL TENENBAUMS bovenaan), Britse rockmuziek en Bill Murray. Allen zijn ze steeds vertegenwoordigd in de werken die volgden, terwijl enkel de locaties en periode veranderen. Let wel, elke film voelt anders aan, dus storend is dit absoluut niet. Weinig filmmakers slagen er overigens in om de “herkijkwaarde” van hun werk zo hoog te houden en zolang Anderson daar in slaagt mag hij, wat mij betreft, naar hartelust voortdoen op deze manier. Al vraag ik me soms toch af hoe hij het ervan af zou brengen binnen een ander genre. Op die vraag zal ik allicht niet meteen een antwoord op krijgen, want zijn volgende, THE GRAND BUDAPEST HOTEL, lijkt een logische verderzetting te worden.

Waarom dan niet eens terugkijken op de drie films waar wel een duidelijke evolutie te bemerken valt en zo Anderson’s stijl bepaalden?
Bij deze…

BOTTLE ROCKET (1996)

In 1994 kwam Anderson met de kortfilm BOTTLE ROCKET op de proppen. Die werd op het Sundance Festival zo goed ontvangen dat Columbia Pictures er wel een paar zakken geld voor over had om een langere versie te schieten. Twee jaar later was Anderson’s langspeeldebuut een feit. Samen met zijn filmschoolmakkers Owen en Luke Wilson, stak hij deze criminele komedie in elkaar. Columbia zorgde met James Caan nog voor een gevestigde waarde en de rest is geschiedenis. Als je een recente Anderson fan bent en deze film na zijn hedendaags werk bekijkt, valt BOTTLE ROCKET misschien wat tegen, maar in al zijn eenvoud is dit een prima indiefilm waarbij je de eerste trekjes van een groot regisseur ontdekt. Een speciale vermelding is er natuurlijk voor het hilarische werk van acteur Kumar Pallana, die later onsterfelijk werd als Pagoda in THE ROYAL TENENBAUMS. “I don’t know man, I lost my touch man.”

____________________________________________________________

RUSHMORE (1998)

Na het kleine succesje van voorgaande film, lag het budget voor de opvolger een pak hoger, en dat is er aan te zien. Ik beschouw RUSHMORE als de eerste ‘echte’ Anderson film. De prent gaat over de vijftienjarige Max Fischer (Jason Schwartzman) die van plan is zijn hele leven op school (de Rushmore Academy) te spenderen. Hij is voorzitter van talloze activiteiten en zet zich in voor allerlei schoolprojecten, maar zijn resultaten zijn zo slecht dat hij desondanks van school moet veranderen. Komt dit je bekend voor? Dat is omdat de hele plot van de populaire high school komedie VAN WILDER uit 2002 hierop gebasseerd is. In RUSHMORE komt de ware visie van Anderson naar boven en de film ligt dan ook meer in lijn met zijn latere werk. Het is eveneens de eerste met Bill Murray en wat speelt die de pannen van het dak als een depressieve rijke man die in Max een nieuwe zoon ziet. Het is moeilijk een favoriet uit Anderson’s palmares te kiezen, maar RUSHMORE komt aardig in de buurt.

____________________________________________________________

THE ROYAL TENENBAUMS (2001)

RUSHMORE was quasi perfect, maar voor THE ROYAL TENENBAUMS kreeg Anderson een dubbel zo groot budget ter beschikking en dat laat opnieuw zijn sporen na. De cast alleen al: Gene Hackman, Ben Stiller, Owen en Luke Wilson, Gwyneth Paltrow, Anjelica Huston, Danny Glover en natuurlijk Bill Murray. Leuk weetje is trouwens dat Alec Baldwin de verteller van dienst is. In deze film keert Royal Tenenbaum (Hackman), een ongelooflijk egoïstische anti-vader, na jaren afwezigheid terug naar zijn familie. Hij hoopt dat ze hem kunnen vergeven en om medelijden te wekken maakt hij hen wijs dat hij ongeneeslijk ziek is. Alles in deze film is af. Dit is pure perfectie. De sets zijn tot in de puntjes afgewerkt, al komen ze soms nog geen twee seconden in beeld. De kostuums, de door Andersons broer gemaakte schilderijen, alles. Bovendien behoort dit scenario tot één van de beste die ik ooit las. Met THE ROYAL TENENBAUMS creëerde Anderson een unieke filmstijl die hij tot op de dag van vandaag hanteert en perfectioneert. Met succes, want in Hollywood staan de A-listers in rijen aan te schuiven voor een rol in zijn nieuwe films.

____________________________________________________________